Mortis - Czarodzieje 1939

Pełna wersja: „Magiczne wzory i napoje” - Arseniusz Jigger | Podręcznik do Eliksirów
Aktualnie przeglądasz uproszczoną wersję forum. Kliknij tutaj, by zobaczyć wersję z pełnym formatowaniem.
[Obrazek: 57Z1738.jpg]
Dostęp: podręcznik na start dla uczniów, Hogwart, Biblioteka magiczna, Esy i Floresy, Scrivenshaft

MAGICZNE WZORY I NAPOJE
Arseniusz Jigger

"Jesteście tutaj, żeby się nauczyć subtelnej, a jednocześnie ścisłej sztuki przyrządzania eliksirów."

Spis treści


I Wstęp do eliksirów

Podstawowe pojęcia, Podstawowe wyposażenie, Historia eliksirów w pigułce.

II Przygotowanie do egzaminu Standardowych Umiejętności Magicznych (SUMY)

Teoria warzenia, Rodzaje i podziały eliksirów.

III Przygotowanie do Okropnie Wyczerpujących Testów Magicznych (OWUTEMY)

Kilka słów o eliksirach rzadkich, Sylwetki dawnych mistrzów eliksirów.

IV Receptury

V Zaklęcia

I Wstęp do Eliksirów

Aby rozpocząć przygodę z warzeniem eliksirów, trzeba najpierw zapoznać się z podstawowymi informacjami na temat takiego procesu. W kolejnych podrozdziałach uczeń będzie miał okazję przeczytać nieco o podstawowych definicjach używanych w eliksirotwórstwie na co dzień, jak również zapoznać się z bazowym wyposażeniem każdego laboratorium alchemicznego i nabyć nieco obeznania z jego użyciem w praktyce. Korzystając z okazji, warto również zapoznać się bliżej z krótką historią eliksirów na tle magicznego społeczeństwa, jest ona bowiem o tyle fascynująca, co pouczająca.

Podstawowe pojęcia związane z eliksirami

  • Antidotum - Odtrutka. Rodzaj eliksiru mający za zadanie zneutralizować skutki działania trucizny.
  • Eliksir - Mieszanina sporządzona z przeróżnych ingredencji. Każdy eliksir ma inne właściwości i zastosowanie, które mogą wywoływać zmiany w wyglądzie bądź zachowaniu pijącego. Zazwyczaj są gęściejsze od wywarów, jednak nadal płynne.
  • Esencja - Roztwór o bardzo wysokim poziomie stężenia.
    Rzadko przezroczysty. Większość esencji należy rozrabiać w stosunku 3 do 1 - jedna miarka esencji na trzy miarki wody.
  • Ingredient - Inaczej - składnik mikstury. Dzieli się je na roślinne, pochodzenia zwierzęcego, a także specjalne, będące w większości wytworami człowieka.
  • Maść - Jeden z rodzajów mikstur najczęściej wykorzystywanych w uzdrowicielstwie. Gęste, zazwyczaj lepkie, stosowane zewnętrznie. Maści występują często w formie kremu lub żelu.
  • Nalewka - Forma mikstur oparta na rozpuszczeniu odpowiednich składników w alkoholu. Najczęściej działa rozgrzewająco i otępiają.
  • Trucizna - Eliksir o działaniu szkodzącym pijącemu. Zazwyczaj powoduje choroby, osłabienia i niestrawności, choć istnieją też takie, które mogą doprowadzić nawet do śmierci.
  • Wywar - Płynny, zazwyczaj przezroczysty i aromatyczny eliksir. Powstaje poprzez gotowanie wybranego składnika - czy to roślinnego czy zwierzęcego - w wodzie przez dłuższy czas.

Podstawowe wyposażenie laboratorium

  • Chochla - Przyrząd niezbędny do warzenia każdego rodzaju eliksiru. Służy do mieszania mikstury w kociołku, a także do przelewania jej z kotła do fiolek, misek czy słojów.
  • Fiolki - Buteleczki wykonane zazwyczaj z kryształu, jako że jako jedyny nie reaguje on z żadnym rodzajem eliksiru. Służą do przechowywania zarówno gotowych eliksirów, jak i składników w płynnej postaci. Nie tłuką się tak często, jak zwykłe, zrobione ze szkła, choć nie są też niezniszczalne. Wielokrotnego użytku.
  • Kociołek - Do najczęściej używanych należą kociołki miedziane, mosiężne, cynowe i srebrne. Coraz popularniejsze robią się także kociołki skaczące. Kociołki stawia się na palenisku, trzeba więc dbać o to, by nie przypaliły się ani nie osmoliły.
  • Moździerz - Przydatny do miażdżenia i sproszkowywania ingrediencji.
  • Nóż - Potrzebny do siekania oraz miażdżenia składników. Ważne, żeby był ostry, ponieważ nie wszystkie ingredencje da się łatwo poszatkować.
  • Różdżka - Jedynie czarodzieje są w stanie przygotować eliksir o magicznych właściwościach. Niektóre z wywarów wymagają także konkretnych ruchów różdżką, które mają nadać miksturze oczekiwaną moc.
  • Rękawice ochronne - Najczęściej używane rękawice ochronne produkowane są ze smoczej skóry, gdyż jest ona najtrwalsza i najbardziej wielofunkcyjna. Chronią ręce między innymi przed trującymi substancjami i oparzeniami, ale używanie ich nie jest niezbędne, kiedy przygotowuje się mniej wymagające mikstury.
  • Szklana szpatułka - W niektórych przypadkach mieszanie wywarów lub wlewanie do nich dodatkowych ingrediencji wymaga użycia szklanej szpatułki w miejscu chochli.
  • Termometr - Potrzebny do mierzenia temperatury bardziej wrażliwych eliksirów.
  • Waga -Najczęściej stosowane są wagi mosiężne. Potrzebna do odmierzania odpowiednich ilości składników dodawanych do eliksirów. Można się bez niej obyć, gdy kupuje się odmierzone już i spakowane składniki. Niemniej, dobrze jest taką posiadać na wyposażeniu.

Historia eliksirów w pigułce

  • Około 300 000 lat temu rozpoczęły się pierwsze, prymitywne badania ludzkości nad eliksirami, zaczynając od maści i prostych wywarów uzdrowicielskich.
  • W roku 3 500 p. n. e. dokonano pierwszego z przełomów - w Egipcie odkryto, że używanie odpowiednich narzędzi wykonanych z pewnych szczególnych materiałów może zmienić właściwości warzonego eliksiru.
  • W setnym roku naszej ery grecki uczony Filibeter opracował kształt idealnego kociołka, który używany jest do dzisiaj. On też jako pierwszy użył słowa "eliksir" do opisywania wytwarzanych przez siebie mikstur.
  • W 395 roku arabski podróżnik, Abd al Hakim, podczas swojej podróży po świecie sporządził pierwszy w historii spis eliksirów, na którego listę trafiło aż pięćdziesiąt pozycji.
  • W roku 672 odkryto właściwości kamienia księżycowego, będącego obecnie jednym z najczęściej używanych składników.
  • W 1760 roku, podczas jednego z wypadków przy pracy, francuski mistrz eliksirów Garh Felhi stworzył pierwszy skaczący kociołek.
  • W roku 1800 przygotowywanie eliksirów po raz pierwszy stało się oficjalną konkurencją na Mistrzostwach Świata w Sztukach Magicznych.

II Przygotowanie do egzaminu Standardowych Umiejętności Magicznych

W poniższym rozdziale uczniowie znajdą zagadnienia teoretyczne dotyczące procesu warzenia eliksirów, z którymi powinni zapoznać się w trakcie pierwszych pięciu lat nauki w szkole. Jest to wiedza całkowicie niezbędna do tego, by móc podejmować jakiekolwiek próby warzenia najprostszych nawet mikstur. Wszystkie podane tu informacje będą również wymagane podczas egzaminów po piątym roku.

Teoria warzenia

Przystąpienie do warzenia eliksiru powinno być poprzedzone solidnym przygotowaniem, odpowiednim wyposażeniem laboratorium i przede wszystkim - nabyciem odpowiedniej, sprawdzonej receptury. Jak już wcześniej zostało wspomniane, podczas procesu gotowania mikstury jedno drżenie ręki, trzy kropelki składnika za dużo, czy zwykłe kichnięcie doprowadzić do tragedii, szczególnie jeśli próbuje się przygotować bardziej skomplikowany eliksir. Wszelkie przygotowania należy więc zacząć od porządnej lektury przepisu, przygotowania wszystkich składników i pamiętania o odważeniu odpowiednich proporcji. Trzymanie się receptury jest niezwykle ważne zwłaszcza w przypadku osób niewprawionych w warzeniu eliksirów. Na obecnym etapie zaleca się dokładnie kopiowanie czynów opisywanych w podręczniku i recepturach, by uniknąć niebezpieczeństwa. Skutki wypadków bywają bowiem często bolesne i nieodwracalne.

Co do składników, powinny być one zawsze jak najlepszej jakości. Stosowanie półproduktów wątpliwego pochodzenia może skończyć się wykipieniem mikstury, lub nawet wybuchem kociołka. Nie trzeba chyba tłumaczyć, jak niebezpieczne dla otoczenia jest takie zdarzenie. Kipiący eliksir jest też bardzo częstym efektem zbyt późnego, bądź za szybkiego dodania jakiegoś ingredientu lub przeprowadzenia kroku receptury. Stanowisko pracy powinno być utrzymywane w czystości i być wystarczająco szerokie, by kocioł stał na nim stabilnie i nic niepożądanego nie miało szansy do niego wpaść.

Należy też pamiętać, że do warzenia eliksirów nie należy przystępować, gdy jest się chorym bądź osłabionym. Wszystko to wpływa bowiem na nasze postrzeganie i skupienie, które przy warzeniu eliksirów powinny być w w stuprocentowej gotowości. Warto też pamiętać o stosowaniu wszelkiego rodzaju środków bezpieczeństwa, takich jak szaty robocze, okulary ochronne czy rękawice, gdy przystępuje się do pracy laboratoryjnej.

W większości przypadków kolejność dodawania składników do powstającej mikstury jest kluczowa. I choć receptury są przeróżne, pełne wszelkiego rodzaju ingredientów, zawsze nawiązują one do jednego, określonego wieki temu wzoru. Jest on szczególnie istotny dla osób, które pragną same tworzyć wywary i eliksiry. Trzymając się więc kolejności, zasady sześciu kroków, są w stanie uniknąć niebezpieczeństwa, wielu skutków ubocznych czy wybuchu kociołka. Wiadomo też, że jeżeli postępuje się zgodnie z tą kolejnością istnieje największa szansa na to, że natrafi się na mieszaninę w jakimś stopniu przydatną. Warto jednak pamiętać, że nie wszystkie receptury sztywno trzymają się podanego poniżej wzoru.

Kolejność dodawania składników:
  1. Ciecz, najczęściej woda, jako pierwsza powinna trafić do kociołka.
  2. Najsłabszy składnik pochodzenia zwierzęcego, wymagający długiego gotowania.
  3. Składniki roślinne (od najsłabszego do najmocniejszego).
  4. Pozostałe składniki pochodzenia zwierzęcego (od najsłabszego do najsilniejszego).
  5. Składniki innego typu, najczęściej kamienie szlachetne.
  6. Składnik główny - najsilniejszy składnik. Dodawanie go na samym końcu ma nadać charakter eliksirowi.

Podziały eliksirów

Istotną częścią eliksiroznawstwa jest umiejętność odpowiedniego sklasyfikowania poszczególnych receptur, z jakimi możemy spotkać się podczas czytania książek czy studiowania zwojów. Z biegiem czasu powstało kilka różnych klasyfikacji, z którymi należy się zapoznać, nim rozpocznie się działania praktyczne. Są to dość oczywiste podziały, które warunkują zachowanie warzącego dany eliksir czarodzieja. Przede wszystkim więc, istnieje podział biorący pod uwagę złożoność procesu warzenia danej mikstury. Kolejna klasyfikacja bierze pod uwagę przede wszystkim poziom trudności samego procesu warzenia danego eliksiru. Ostatnia natomiast dzieli eliksiry ze względu na sposób ich działania.

Ze względu na złożoność warzenia:
  • Eliksiry proste - Do uwarzenia wystarczy zaledwie kilka chwil. Czas warzenia takiego eliksiru nigdy nie przekracza dwunastu godzin, zazwyczaj mieszcząc się w granicy godziny. Nie jest skomplikowany więc robi się go szybko, łatwo i przyjemnie. Składniki można dostać w niemal każdym odpowiednim sklepie, są bezpieczne i łatwe w użyciu.
  • Eliksiry złożone - Warzy się je długo - kilka dni, tygodni, a nawet miesięcy. Przyrządzenie takiego eliksiru jest niezmiernie czasochłonne. Składniki do eliksirów złożonych są tajemnicze, trudno dostępne, często też są bardzo drogie i trzeba poświęcić trochę czasu na znalezienie ich u konkretnego handlarza.
Ze względu na trudność warzenia:
  • Szkolne - Proste eliksiry, które uczniowie poznają w trakcie swojej nauki w murach szkolnych. Przepisy na nie znajdują się w tej książce.
  • Łatwe - Wymagają znajomości podstaw, których naucza się w szkole. Bywają trudniejsze i mniej dostępne od eliksirów poznawanych na początku drogi edukacyjnej, jednak nadal są to mikstury stosunkowo popularne.
  • Mistrzowskie - Uwarzenie takich eliksiru wymaga wyczucia i umiejętności, które wymagają dużego doświadczenia. Rzadkie mikstury o skomplikowanych recepturach.
Ze względu na sposób działania:
  • Antidota - Wszelkiego rodzaju odtrutki. Mają działanie lecznicze, jednak są ukierunkowane konkretnie na różnego rodzaju trucizny i jady.
  • Medyczne - Maści, balsamy i inne mikstury lecznicze. Ich działanie ma za zadanie poprawić stan zdrowia użytkownika.
  • Niesklasyfikowane - Do tej grupy należą wszystkie te eliksiry, których działanie nie jest jednoznaczne, bądź ciężko przypisać je do którejś pozostałych kategorii.
  • Ochronne - Eliksiry chroniące przed urokami, innymi eliksirami bądź niepożądanymi czynnikami zewnętrznymi.
  • Trucizny - Eliksiry działające na szkodę używającego, mogą doprowadzić nawet do śmierci.
  • Użytkowe - Mikstury, których działanie przydatne jest w życiu codziennym. Mogą czyścić, pomagać na szkodniki, czy nawet wspomagać działanie innych eliksirów.
  • Wpływające na emocje - Eliksiry wpływające na stan emocjonalny osoby ich używającej.
  • Wpływające na zmysły - Eliksiry uspokajające oraz wzmacniające. Podobnie do eliksirów wpływających na emocje, działają tylko w sferze psychiki, nie emocji.
  • Zmieniające wygląd - Mikstury te nazywane są również transmutacyjnymi, gdyż ich zadaniem jest transmutowanie wyglądu zewnętrznego osoby, która je zażyje.
  • Zmieniające zachowanie - Eliksiry wpływające na to, jak użytkownik zachowuje się będąc pod ich wpływem.

III Przygotowanie do Okropnie Wyczerpujących Testów Magicznych

W tym rozdziale uczniowie, którzy zapoznali się już z podstawami teorii eliksirotwórstwa będą mieli okazję nauczyć się czegoś więcej na temat kwestii o ciut wyższym poziomie trudności. Autor pragnie wyrazić szczerą nadzieję, iż zamieszczone dalej opisy rzadkich receptur oraz fakty z żywotów sławnych mistrzów eliksirów zaszczepią w czytających chęć zgłębiania niesamowitej sztuki, jaką jest warzenie magicznych mikstur, także po zakończeniu szkoły i zdaniu Okropnie Wyczerpujących Testów Magicznych.

Kilka słów o eliksirach rzadkich

Na całym świecie natknąć się można na setki, a może nawet tysiące różnych receptur, z których część jest do uwarzenia szalenie trudna. Na temat niektórych z nich krążą legendy, inne są zaś całkiem dobrze udokumentowane, ale ich stworzenie wymaga ogromnej wprawy. Ten podrozdział poświęcony będzie przybliżeniu uczniom kilku z takich włąśnie eliksirów.


✺ Amortencja
Najsilniejszy eliksir miłosny na świecie. Nie powoduje prawdziwego uczucia, a jedynie silną obsesję i pożądanie. Bardzo trudny do uwarzenia, niebezpieczny i silny wywar, który sprawia, że osoba pijąca zakochuje się w osobie, która jej ten wywar podała. Dla każdego człowieka zapach tej mikstury będzie inny - kojarzący się z rzeczami, które dana osoba lubi najbardziej. Po zażyciu człowiek robi się blady, wygląda na chorego, mówi o obiekcie swojej obsesji w sposób zdradzający nadmierne podekscytowanie i zdarza się też, że zaczyna przejawiać nadmierną agresją w stosunku do innych. Wiele było historii, w których użycie Amortencji skończyło się źle nie tylko dla zażywającego, ale całej jego rodziny i bliskich.

✺ Eliksir rozpaczy
Zwany inaczej eliksirem emeraldowym, jest bardzo niebezpieczny. Powoduje u spożywającego strach, majaczenie, pragnienie i ból brzucha. W niektórych przypadkach przywołuje także przykre wspomnienia i odurza. Odtrutką na ów truciznę jest Antidotum na trudne trucizny. Można łatwo rozpoznać go po tym, że świeci w ciemności. Jedynie garstka po wypiciu Eliksiru rozpaczy w pełni wróciła do siebie. Reszta do końca życia miewała koszmary i na samo wspomnienie o tym wywarze zdarzały się u ofiar omdlenia oraz silne ataki paniki.

✺ Eliksir wielosokowy
Eliksir, który pozwala na upodobnienie się wizualnie do kogoś innego. Działanie eliksiru jest jednak dość krótkie i dla jego utrzymania należy regularnie pić kolejne porcje. Smak mikstury zależy jest od indywidualnych upodobań osoby, w którą próbujemy się zmienić. W przeciwieństwie do wyżej opisanych eliksirów, ten nie jest szczególnie niebezpieczny dla życia czy zdrowia zażywającego, chociaż nie da się ukryć, że i on może przysporzyć nieprzyjemnych efektów ubocznych, jeśli stosowany jest nierozważnie.

✺ Eliksir życia
Legendarny eliksir nieśmiertelności, którego receptura oparta jest na kamieniu filozoficznym. Mówi się, że poprawnie uwarzony może nawet przywracać do życia martwych ludzi, niemniej jednak może to być zwyczajna bajka biorąc pod uwagę, że nikomu nie udało się sprawdzić działania takowego eliksiru w praktyce, a przynajmniej - nie w warunkach, w których dałoby się potwierdzić prawdziwość podobnych badań. Mimo to wielu alchemików nadal poszukuje możliwości przygotowania go.

✺ Felix Felicis
Znany również jako eliksir płynnego szczęścia. Przynosi szczęście każdemu, kto go wypije i sprawia, że przez pewien czas wszystko się takiej osobie udaje. Z oczywistych przyczyn jest on więc zakazany podczas konkursów, pojedynków, czy meczów quidditcha. Nie należy go stosować zbyt często, gdyż efektem ubocznym może być wzrost bezmyślności, nadmierna odwaga oraz pewność siebie. Eliksir ten zapisał się w historii jako jeden z najbardziej nieuczciwych sposobów na zdobycie władzy. Do tej pory nie wiadomo, jak wiele cudownych awansów, niespodziewanych wygranych i szczęśliwych przypadków było wynikiem oszustwa - spożycia Felix Felicis.

✺ Veritaserum
Znany też jako eliksir prawdy. Po jego wypiciu, człowiek zaczyna wyczerpująco i szczerze odpowiadać na wszystkie zadawane mu pytania. Odtrutką jest specjalnie warzone Antidotum na Veritaserum. Warto zaznaczyć, że mikstura ta jest przyczyną sporu wielu biegłych i sędziów Wizengamotu. Część uważa bowiem, że powinno się używać Veritaserum podczas przesłuchań, inni uważają, że jest to najzwyczajniej w świecie niemoralne. Obecnie używanie eliksiru prawdy podczas przesłuchań jest wciąż jeszcze niezgodne z prawem, ciężko jednak zgadnąć, jak ta kwestia będzie wyglądała w nadchodzących latach.

✺ Wywar żywej śmierci
Silny środek usypiający, powoduje omdlenia, które dla niedoświadczonego czarodzieja mogą wyglądać jak śmierć. Podobno był podstawą do powstania wielu mugolskich baśni i bajek, w których ktoś zapadał w sen wieczny, a potem magicznie powstawał z martwych. Zazwyczaj stosowany w złej wierze, bardzo źle wpływa też na zdrowie i odporność pijącego, kiedy nie dawkuje się go odpowiednio.

Sylwetki dawnych mistrzów eliksirów

Historia magii obfituje w znanych i wybitnych mistrzów sztuki warzenia mikstur. Każdy zasłynął czymś innym, niektórzy nawet parali się równocześnie innymi gałęziami nauki, niż tylko alchemia. Wszyscy jednak mają cechę wspólną - osiągnęli mistrzostwo w tym, co robili. Pośród wybitnych osobistości znajdują się też ci, którym udało się odkryć coś nowego - czy to recepturę, czy składnik, czy nawet nowe zastosowanie znanego od wieków składnika. Lista takich osobistości jest znacznie dłuższa niż ta przedstawiona poniżej, niemniej jednak w na kartach tego podręcznika autor pragnie przedstawić młodym adeptom przede wszystkim te najważniejsze spośród postaci, jakie przysłużyły się rozwojowi alchemii w dziejach.


Medea
Starożytna Grecja.
Medea była jedną z pierwszych czarodziejek, które zajmowały się warzeniem mikstur i eliksirów. Równocześnie była też jedną z kapłanek bogini Hekate. Znana jest przede wszystkim ze swoich zdolności w tworzeniu mikstur i maści, dzięki którym pomogła chociażby sławnemu podróżnikowi, Jazonowi. Zakochana w nim postanowiła w tajemnicy przed własnym ojcem podarować mężczyźnie balsam chroniący przed ogniem, a także zdradziła tajemnicę, dzięki której Jazonowi udało się wykonać zadania postawione przed nim przez jej ojca. Pomogła mu także w zdobyciu legendarnego złotego runa, usypiając za pomocą swojej magii smoka. Medea dzięki swoim zdolnościom, uwarzyła także eliksir odmładzający, którego receptura zaginęła przed wieloma wiekami. Wnioskując z podań, mściwa czarownica potrafiła też warzyć szalenie skuteczne eliksiry o zabójczych właściwościach.

Zou Yan
Starożytne Chiny, państwo Qi.
Do tej pory uważany jest za jednego z najwybitniejszych chińskich czarodziejów, alchemików i filozofów. Znany jest jako pierwszy alechmik, który wprowadził filozofię pięciu elementów i pięciu następujących po sobie żywiołów. Był też założycielem szkoły yinyang, która do dzisiaj stanowi podstawę wielu dziedzin magicznych, jak chociażby transmutacja. Wszystkie jego dzieła zaginęły, możemy jednak dowiedzieć się o jego badaniach z różnych historycznych przekazów. Bardzo dużo czasu spędzał nie tylko nad transmutacją, ale także nad łączeniem składników i elementów w jedno, tworząc przy tym różnego rodzaju mikstury. Zapoczątkował więc rozwój dwóch dziedzin magicznych, które są jednymi z najcięższych do opanowania.

Cliodna
Średniowieczna Irlandia.
Driada po dziś dzień uważana przez niektórych mugoli za boginię piękna i miłości. Znana była przede wszystkim ze swoich animagicznych zdolności, dzięki którym przemieniała się w morskiego ptaka. Mówi się, że wraz ze swoimi towarzyszami, trzema magicznymi ptakami, uzdrawiała chorych. Nazywana jest także Królową Banshee, gdyż przez bardzo długi czas jako jedyna osoba w historii była w stanie opanować te nieszczęśliwe istoty. Po śmierci sama stała się Banshee, nawiedzając wraz ze swymi siostrami opustoszały zamek, którego do dzisiaj nie odnaleziono. Cliodna zapisała się na kartach historii także jako mistrzyni eliksirów, która choć nie stworzyła wielu nowych mikstur, odkryła nowe zastosowania wielu ze składników, w tym kamienia księżycowego.

Nicolas Flamel
Czternastowieczna Francja.
Uczęszczał do Akademii Magii Beauxbatons, gdzie poznał swoją żonę Perenellę. Badał praktyki magiczne Egipcjan, Greków i Arabów, napisał również wiele prac naukowych z zakresu alchemii. Aktywnie poszukiwał kamienia filozoficznego - jedynej substancji zmieniającej zwyczajny metal w złoto. Powiada się, że udało mu się odkryć kamień i to właśnie w ten sposób dorobił się swojej słynnej fortuny. Kamień filozoficzny jest też składnikiem eliksiru życia, który według legend spożywany był przez małżeństwo Flamel, dzięki czemu zyskali oni życie wieczne. Oficjalnie Nicolas Flamel zmarł w roku 1418 w Paryżu, jednak gdy odkopano jego grób nie odnaleziono ciała. Mówi się, że upozorował śmierć swoją i żony, a potem wyruszył w świat.

Cornelius Agrippa
Piętnastowieczne Niemcy.
Heinrich Cornelius Agrippa von Nettesheim był magiem, alchemikiem, astrologiem i filozofem bardzo dobrze znanym mugolom, którzy długi czas więzili za publikację dzieł o wywrotowym charakterze i sprzeciwianie się egzekucjom czarownic. Wielu badaczy historii uważa, że Agrippa mógł być wampirem. Głównymi przedmiotami badań samego Agrippy było tworzenie amuletów, zaklinanie przedmiotów i eliksiroznawstwo. W ramach uznania za liczne zasługi dla nauki, jego imieniem jeden ze składników używanych do warzenia mikstur.

Paracelsus
Szesnastowieczna Szwajcaria.
Phillippus Aureolus Theophrastus Bombastus von Hohenheim, znany jako Paracelsus, inspirował się w swoich badaniach pracami Agrippy. Był uzdrowicielem, parał się więc także eliksirotwórstwem, dzięki któremu mógł leczyć skuteczniej. To właśnie jemu zawdzięczamy większość mikstur leczniczych, z których korzysta się w szpitalach po dziś dzień. Poza przeszkoleniem uzdrowicielskim miał też pełne, mugolskie wykształcenie lekarskie, dzięki czemu znał się na swojej sztuce lepiej niż ktokolwiek inny w jego czasach. Zajmował się fizykoterapią i twierdził, że zdrowie każdego człowieka uzależnione jest od balansu minerałów w jego ciele.

John Dee
Szesnastowieczna Anglia.
Znany był jako jeden z najlepszych alchemików swoich czasów. Jako jeden z nielicznych czarodziejów znalazł swoje miejsce w świecie mugoli, będąc nadwornym astrologiem królowej Elżbiety. Przez całe życie podróżował po świecie, angażując się aktywnie w wiele projektów, zarówno czarodziejskich jak i mugolskich. Zmarł w 1609 roku z dala od dworu, z którego wygnano go po śmierci ukochanej królowej.

Hrabia de Saint-Germain
Osiemnastowieczna Europa.
Znany jako Cudowny Człowiek, żył około osiemnastego wieku i podróżował po całej Europie, choć nie jest znana jego dokładna data urodzenia, ani śmierci. Z dużym prawdopodobieństwem był szlachcicem, być może także czarodziejem krwi czystej, ale z całą pewnością osobą obeznaną w sztuce alchemii. Kochał również sztukę, malował, grał na pianinie i był poetą. Wiele osób do tej pory lubi się za niego podawać.

IV Receptury

W tym rozdziale uczniowie znajdą przepisy na mikstury, których znajomość pozwala na zbudowanie przyzwoitej podstawy wiedzy w temacie warzenia eliksirów. Aby zaprezentować młodym adeptom tej trudnej sztuki jak najwięcej różnych typów mikstur w praktyce, autor postanowił dobrać eliksiry z różnych dziedzin i typów, od past, przez płyny i żele, aż po wywary.

Przygotowanie do SUMów


✺ Eliksir czyszczący
Bezbarwny eliksir użytkowy o świeżym zapachu.
Mikstura służąca pozbyciu się wszelkiego brudu. Wystarczy rozpylić nad przedmiotem, który chce się wyczyścić i odczekać kilka sekund. Słabej jakości miksitra potrzebuje dużo więcej czasu, by zacząć działać. Jej świeży zapach unosi się w powietrzu jeszcze przez kilka godzin po użyciu.
Składniki: 2 liście pokrzywy, mandragora, pół fiolki krwi nietoperza, 3 rogate ślimaki
Sposób przygotowania: Nalej wodę do kociołka i zagotuj. Kiedy będzie wrzeć dodaj do niej liście pokrzywy i zamieszaj trzy razy w prawą stronę. Pozostaw wywar na ogniu na pół godziny po czym dodaj do niego posiekaną na drobne kawałki mandragorę i zmieszaj to z krwią nietoperza, mieszając trzy razy w lewą stronę. Po kolejnych piętnastu minutach gotowania dodaj ślimaki i pozostaw na ogniu jeszcze przez sześć minut.

✺ Eliksir bujnego owłosienia
Zielonkawy, bezwonny, grudkowaty, przypominający żel i bardzo gęsty eliksir zmieniający wygląd.
Jego działanie powoduje bardzo szybki przyrost włosów pijącego. W zależności od ilości wypitego wywaru różna jest długość i ilość wzrastających włosów. Należy jednak pamiętać, że przy przedawkowaniu bądź spożyciu eliksiru słabej jakości może dojść do nadmiernego owłosienia na całym ciele.
Składniki: ślaz, korzeń imbiru, żółć pancernika
Sposób przygotowania: Żółć pancernik, ślaz i starty korzeń imbiru zmieszaj ze sobą w kociołku i stopniowo dodawaj wody, tak by mieszało się go coraz łatwiej. Postaw na ogniu i pozostaw do wrzenia. Niech wywar bulgocze przez kilkanaście minut, potem zamieszaj trzy razy i pozwól gotować się dalej. Po pół godzinie zgaś ogień, przemieszaj równo siedem razy i odstaw do wystudzenia.

✺ Eliksir rozdymający
Czerwony, bezwonny eliksir zmieniający wygląd.
Powoduje rozrost każdej rzeczy, która zostanie nim polana. Jego działanie odwraca skutki eliksiru skurczającego. Zażycie mikstury słabej jakości, jak i jej przedawkowanie grozi puchnięciem losowych części ciała.
Składniki: 3 pokrzywy, 3 oczy diabła morskiego, śledziona nietoperza
Sposób przygotowania: Do moździerza włóż trzy pokrzywy oraz trzy oczy diabła morskiego i ucieraj tak długo, aż składniki przybiorą kolor żółty. Do kociołka wlej wodę, a następnie bardzo powoli wsypuj przygotowaną mieszankę. Po dwunastu minutach gotowania eliksiru na małym ogniu dodaj przekrojoną na pół śledzionę nietoperza i wymieszaj wszystko dwadzieścia razy w lewo za pomocą chochli.

✺ Eliksir skurczający
Szmaragdowo zielony, bezwonny eliksir zmieniający wygląd.
Powoduje kurczenie się przedmiotów oraz ludzi. Uznawany jest za antidotum na eliksir rozdymający i w tym celu najczęściej stosowany. Przedawkowanie wywaru może skończyć się nawet śmiercią. Słabej jakości mikstura powoduje kurczenie się losowych części ciała.
Składniki: 2 rogate ślimaki, pancerzyki chitynowe, 2 ślazy, lubczyk
Sposób przygotowania: Do moździerza włóż trzy pokrzywy oraz trzy oczy diabła morskiego i ucieraj tak długo, aż składniki przybiorą kolor żółty. Do kociołka wlej wodę, a następnie bardzo powoli wsypuj przygotowaną mieszankę. Po dwunastu minutach gotowania eliksiru na małym ogniu dodaj przekrojoną na pół śledzionę nietoperza i wymieszaj wszystko dwadzieścia razy w lewo za pomocą chochli.

✺ Eliksir wzmacniający
Eliksir o złotej barwie, lekko zawiesisty, wpływający na zmysły pijącego.
Posiada właściwości regenerujące i wzmacniające. Jego działanie przejawia się wzrostem energii i chęci do pracy, dzięki której zażywający może wykonać więcej zadań niż zazwyczaj. Często stosowany podczas nasilenia wszelkiego rodzaju aktywności fizycznych. Zbyt częste stosowanie może skończyć się kilkudniową migreną. Słabej jakości eliksir działa mniej skutecznie.
Składniki: dwie ważki, skrzydła wróżki, 3 koniki morskie, 2 jaja bahanki
Sposób przygotowania: Do dwóch miarek wody dodaj skrzydła wróżki i gotuj do czasu, aż wywar nabierze turkusowego koloru. Po tym czasie dodaj do mikstury dwa jaja bahanki i pozostaw na ogniu na piętnaście minut. Zamieszaj energicznie i gdy wywar zmieni kolor na różowy dodaj przypieczone ciała ważek. Mikstura powinna kilkakrotnie zmienić kolor, a gdy stanie się srebrna dodaj trzy koniki morskie i zwiększ ogień na ostatnich piętnaście minut. Eliksir będzie gotowy, gdy przybierze kolor złota. Łączny proces warzenia trwa około godziny.

✺ Eliksir zmieniający kolor włosów
Zielonkawy eliksir zmieniający wygląd, pozbawiony charakterystycznego zapachu.
Powoduje zmianę koloru włosów z naturalnego na barwę, o której pomyśli osoba zażywająca go. Źle uwarzony eliksir może doprowadzić nawet do całkowitego wyłysienia.
Składniki: włos z głowy, 3 rogate ślimaki, żabi skrzek, 2 skarabeusze, mucha siatkoskrzydła
Sposób przygotowania: Poszatkuj skarabeusze razem z muchą siatkoskrzydłą i wrzuć do kociołka. Zalej wodą i postaw na ogniu. Gdy woda zacznie wrzeć dodaj do niej żabi skrzek i zamieszaj dokładnie. Zmniejsz ogień i pozostaw eliksir na dwa kwadransy. Co jakiś czas sprawdzaj, czy nie kipi i mieszaj. Dodaj ślimaki i pozostaw na kolejne cztery minuty. Po tym czasie zwiększ ogień i doprowadź wywar do wrzenia, przestań gotować i dodaj włos. Zamieszaj parzystą ilość razy.

✺ Esencja z lebiodki
Bezbarwny wywar medyczny, o bardzo przyjemnym zapachu.
Łagodzi wszelkiego rodzaju oparzenia. Ma za zadanie zniwelować ból i załagodzić podrażnienie skóry na tyle, by ranny czarodziej był w stanie poruszać daną kończyną, odczuwając jedynie lekki dyskomfort. Nie leczy, ani nie usuwa blizn - jedynie hamuje ból. Źle uwarzona może pogłębić oparzenia.
Składniki: 2 lebiodki kreteńskie, woda z rzeki Lete
Sposób przygotowania: Wsadź do kociołka dwie gałązki lebiodki, zalej miarką wody Lete i zagotuj. Doprowadź do wrzenia, po czym zamieszaj parzystą ilość razy. Na sam koniec zmniejsz ogień, spluń do mikstury i pomieszaj dwa razy.

✺ Maść na odciski Fergusa
Różowa, gęsta maź o świeżym, cytrynowym zapachu. Eliksir typu medycznego.
Ulepszona wersja tradycyjnej maści zmiękczającej skórę, która działa rewelacyjnie na wszelkiego rodzaju odciski. Bardzo popularna i często stosowana nie powoduje praktycznie żadnych skutków ubocznych, więc jest bezpieczna w stosowaniu. Maść słabej jakości powoduje puchnięcie posmarowanych części ciała.
Składniki: 2 nagietki, sok z cytryny, krew nietoperza, składnik standardowy
Sposób przygotowania: Wrzuć do kociołka dwa kwiaty nagietka, zalej dwiema miarkami wody i zagotuj. Doprowadź do wrzenia i odparuj jak największą ilość wody. Dodaj fiolkę krwi nietoperza i zamieszaj. Zostaw na trzy minuty, a po tym czasie dodawaj składnik standardowy, mieszając do czasu, aż mikstura się zagęści. Na sam koniec dodaj sok z cytryny i zdejmij z ognia.

✺ Pomada do włosów
Szary, gęsty i bezwonny żel użytkowy.
Używana przede wszystkim przez mężczyzn pomada, dzięki której są w stanie ułożyć sobie włosy tak, jak tego chcą. Efekt ten będzie się utrzymywał przez wiele godzin, gdyż jest to twór wzmocniony magicznie i nie stwarza wrażenia przetłuszczonych włosów. Źle uwarzona wydziela nieprzyjemny zapach.
Składniki: bezoar, ślaz, lawenda
Sposób przygotowania: Skrusz bezoar i rozsyp go po powierzchni wrzącej w kociołku wody. Po pięciu minutach dodaj poszatkowaną drobno lawendę i mieszaj wywar na zmianę raz w jedną, raz w drugą stronę, pociągłymi ruchami chochli. Kiedy zawartość kotła zmieni kolor na fioletowy, powoli dodaj schłodzony wcześniej ślaz. Pozostaw kociołek na ogniu na kolejnych dwadzieścia minut, mieszając co jakiś czas, by żel się nie przypalił i nie przywarł do ścianek naczynia.

✺ Wywar z blekotu
Błękitny, bezwonny wywar zmieniający zachowanie.
Osoba, która go zażyje, bełkocze bez sensu. Jest to zapewne jeden z łatwiejszych wywarów dezorientujących i wpływających na wymowę, jakie istnieją. Nie działa zbyt długo, jednak jest na tyle skuteczny, że wielu  po niego sięga. Źle uwarzony powoduje puchnięcie języka.
Składniki: blekot, woda miodowa, ślaz
Sposób przygotowania: Doprowadź wodę miodową do wrzenia, po czym zmniejsz ogień i gotują ją tak jeszcze przez pięć minut. Dodaj blekot, mieszając energicznie w lewą stronę, co trzy mieszania robiąc przerwę. Powtórz czynność siedem razy i pozostaw wywar na ogniu. Po upływie czterdziestu minut dodaj do eliksiru ślaz, powtórz poprzedni rytuał związany z mieszaniem i pozostaw wywar na ogniu jeszcze przez dziesięć minut.

Przygotowanie do OWUTEMów


✺ Eliksir Barufilla
Bezbarwny i bezwonny eliksir wpływający na zmysły.
Mikstura, której działanie zwiększa produktywność umysłu. Często używana przez uczniów w okresie egzaminów i zaliczeń, a jeszcze częściej w tym czasie nadużywana. Przedawkowanie eliksiru prowadzi do chronicznego wyczerpania i jedynym sposobem na cofnięcie jego efektów jest porządny sen, który może trwać nawet do kilku dni bez przerwy. Niemniej jest to bardzo przydatny eliksir, dzięki któremu przez wiele godzin czarodziej jest w stanie zachować świeżość umysłu. Źle uwarzony wywołuje silną migrenę.
Składniki: korzeń imbiru, oczy diabła morskiego
Sposób przygotowania: Wsyp do kociołka korzeń imbiru i zalej go zimną wodą. Pozostaw tak na pięć minut, podczas których przyszykuj oczy diabła morskiego. Wodę z imbirem podgrzej, doprowadzając do wrzenia. Następnie dodaj oczy i mieszaj energicznie co dziesięć minut. Po czterdziestu minutach zdejmij wywar z ognia i zamieszaj cztery razy.

✺ Eliksir chroniący przed ogniem
Ciemnofioletowy, bezwonny eliksir ochronny.
Czasem nazywany lodowym eliksirem, jest wywarem, którego działanie chroni używającego przed poparzeniem. Po wypiciu wywołuje uczucie chłodu w gardle pijącego, zapewniając mu ochronę przed większością magicznych płomieni (nie działa w przypadku szatańskiej pożogi). Eliksir słabej jakości może wywołać drgawki i nieprzyjemne zimno.
Składniki: krew salamandry, skrzydła nietoperza, smocza krew, wybuchowy płyn
Sposób przygotowania: Do zimnej wody wlej pięć miarek wybuchowego płynu oraz pięć kropli smoczej krwi. Wymieszaj roztwór, a następnie połóż kociołek nad palnikiem i gotuj miksturę przez dwadzieścia minut. Pokrój skrzydła nietoperza w paski o długości 2cm i każdy z pasków skrop dwoma kroplami krwi salamandry. Doprowadź do wrzenia i utrzymując stałą temperaturę eliksiru gotuj go przez pół godziny.

✺ Eliksir pieprzowy
Bezbarwna i bezwonna mikstura medyczna.
Eliksir rozgrzewający, podawany w czasie przeziębienia. Po wypiciu przez godzinę człowiekowi dymi z uszu. Jest bardzo często stosowany przez pielęgniarki szkolne, które w ten sposób walczą z falą przeziębień wśród uczniów. Słabej jakości eliksir powoduje większą gorączkę.
Składniki: krew nietoperza, mucha siatkoskrzydła, 4 ziarna pieprzu, 3 korzonki stokrotek, kieł węża
Sposób przygotowania: Krew nietoperza wlej do kociołka i doprowadź do wrzenia. Dolej zwykłej wody, cały czas mieszając i uważając, by krew nie skrzepła. Pozostaw na wolnym ogniu i poszatkuj muchę i korzonki stokrotek. Zmieszaj ze sobą i dosyp do wywaru, zwiększając przy tym ogień. Kieł węża należy dodać przynajmniej po trzydziestu minutach gotowania takiego eliksiru, a ziarna pieprzu, pokruszone na drobne cząsteczki należy dosypać do niego dopiero na minutę przed ostatecznym zdjęciem go z ognia. Łączny czas warzenia to około czterdzieści minut.

✺ Mikstura powodująca senność
Fioletowy, pozbawiony zapachu eliksir oddziałujący na zmysły.
Wywołuje senność, jest bardzo często stosowany w przypadku bezsenności i problemów ze spokojnym zasypianiem. Już same jego opary są na tyle silne, by wywołać we wdychających chęć drzemki. Często stosowany na salach szpitalnych. Źle uwarzony powoduje zawroty głowy.
Składniki: 5 rogatych ślimaków, kieł węża, tojad
Sposób przygotowania: Do wrzącej wody w kotle włóż pięć rogatych ślimaków i gotuj je przez trzy minuty. Dodaj sproszkowany kieł węża i powoli mieszaj wszystko przez trzy minuty. Wyłącz płomień pod kociołkiem i kiedy mikstura przybierze biały kolor wrzuć do niej dużą wiązankę tojadu.

✺ Wywar motoryczny
Siny wywar użytkowy, pozbawiony zapachu.
Sprawia, iż potraktowane nim zdjęcie, bądź obraz zaczyna się ruszać. Dotyczy to tylko dzieł mugolskich lub drobnych szkiców i nie jest wykorzystywane przez czarodziejskich malarzy ani konstruktorów magicznych aparatów fotograficznych. Źle uwarzona mikstura nie daje żadnego efektu.
Składniki: kolec róży, lewizja, żądło żądlibąka, smoczy pazur
Sposób przygotowania: Lewizję poszatkuj i przegotuj ze smoczym pazurem. Po zagotowaniu zostaw w kociołku na dziesięć minut, pozwalając roztworowi bulgotać lekko. Następnie dodaj kolec róży i zamieszaj zgodnie z ruchem wskazówek zegara, trzykrotnie. Aby poprawnie dodać żądło żądlibąka do mikstury, obserwuj powierzchnię eliksiru - kiedy kolor zacznie się zmieniać na zielonkawy, szybkim, energicznym ruchem zacznij mieszać zawartość kociołka tak, by powstał w niej zauważalny wir. Wrzuć żądło w sam środek wiru i pozwól poziomowi mikstury ustabilizować się we własnym tempie. Po tym trzymaj kociołek na ogniu jeszcze przez kolejnych piętnaście minut pilnując, by nie doszło do wrzenia mikstury.

✺ Wywar ze szczuroszczeta
Granatowy eliksir medyczny o wiśniowym zapachu.
Nazywany esencją ze szczuroszczeta. Wykorzystywany do leczenia i łagodzenia skutków drobnych ukąszeń oraz zadrapań. Zapobiega szczypaniu i zakażeniom, szeroko stosowany w magomedycynie. Źle uwarzony wywar może powodować u pacjenta drgawki i opuchliznę języka.
Składniki: 2 czułki szczuroszczeta, 3 wiśnie, kamień księżycowy
Sposób przygotowania: Do małej miski wlej pół chochli wody i wrzuć do niej trzy pestki wiśni. W kociołku zagotuj zimną wodę i dodaj do niej czułki szczuroszczeta. Wymieszaj wywar pięć razy zgodnie z ruchem wskazówek zegara, wrzuć do kociołka kamień księżycowy. Dodaj, wcześniej przygotowane pestki i doprowadź wywar do wrzenia. Po ośmiu minutach dodaj trzy wiśnie (bez pestek) i pozostaw na ogniu, aż mikstura stanie się granatowa.

V Zaklęcia

W tym rozdziale uczniowie będą mogli zapoznać się z kilkoma podstawowymi czarami przydatnymi podczas procesu warzenia eliksirów. Nauczenie się korzystania z nich z odpowiednią precyzją będzie stanowiło jeden z bazowych wymogów do nauki bardziej zaawansowanych receptur w przyszłości.

Przygotowanie do SUMów

  • Incendio - Zaklęcie tworzy płomień wydobywający się z różdżki. Wielkość płomienia zależy od intencji czarującego, ale w większości przypadków nie jest on większy on płomienia zapalniczki.
  • Aquamenti - Wytwarza wąski strumyk wody płynący z różdżki. Nie jest to zaklęcie o dużej sile, a woda nie jest pod dużym ciśnieniem, można nim jednak napełnić wskazane naczynie.
  • Sad infer - Zaklęcie zmniejszające płomień, który już płonie, na przykład pod kociołkiem albo wyczarowany zaklęciem Incendio.
  • Vad infer - Zaklęcie zwiększające płomień, który już płonie, na przykład pod kociołkiem albo wyczarowany zaklęciem Incendio.

Przygotowanie do OWUTEMów

  • Reparifors - Czar ten usuwa skutki zatrucia toksynami, a także wywołany otruciem magiczny paraliż. Przydatne osobom zajmującym się eliksirami.
  • Eluum separo - Zaklęcie rozdzielające składniki eliksirów. Nie przywraca ugotowanych czy pokrojonych składników do ich pierwotnej formy. Rozdzielone elementy opuszczają kociołek i trafiają do przygotowanych naczyń, bądź układają się w kupki obok. Woda zawsze zostaje w kociołku.
  • Verum pars - Zaklęcie, które identyfikuje wszystkie składniki użyte do stworzenia badanego eliksiru. Nad kociołkiem pojawia się kawałek pergaminu ze spisanymi nazwami.
  • Secare - Zaklina wszelkiego rodzaju noże i ostrza, by same siekały i kroiły wskazany obiekt. Nie działa na żywe stworzenia - służy przede wszystkim do gotowania i warzenia eliksirów.