Mortis - Czarodzieje 1939

Pełna wersja: Realia: kompendium wiedzy o wszystkim, co jest ci potrzebne do gry
Aktualnie przeglądasz uproszczoną wersję forum. Kliknij tutaj, by zobaczyć wersję z pełnym formatowaniem.

Wstęp do realiów

- świata czarodziejskiego i mugolskiego w latach 30. XX wieku -

Lata trzydzieste to czas narodzin nowej epoki, która kształtuje się w rytmie jazzu, foxtrota i swingu. Świat zaczyna powoli dochodzić do siebie po trudach Pierwszej Wojny Światowej, a nowe pokolenia mogą cieszyć się tym, że nie pamiętają czasów wojennych i życia w ciągłym strachu. Największym ogólnoświatowym problemem jest kryzys ekonomiczny, przez który wiele firm plajtuje, wiele rodzin ledwo wiąże koniec z końcem. W różnych częściach Europy pojawiają się różne sposoby radzenia sobie z sytuacją. Tymczasem ludzie zaczynają doceniać swoją wolność i po burzliwych latach dwudziestych wcale nie mają zamiaru uspokajać się za bardzo. Niemniej, największy wybuch swobody i szaleństwa jest już za nami, a do mody jak i życia powoli wraca klasa i elegancja. Dużą wagę zwraca się na konwenanse i na to, co wypada, a co nie. Wielu ludzi przeprowadza się ze wsi do miast nie tylko za pracą, ale i lepszym, pełnym perspektyw życiem. Najmłodsze pokolenia oczywiście buntują się przeciwko narzucanym im zasadom, jednak robią to w sposób spokojny.

Tak wygląda życie mugoli w latach trzydziestych. Należy zaznaczyć, że czarodzieje żyjący w dosyć wyraźnym odosobnieniu od niemagicznej części społeczeństwa zżyci są z tradycją dużo bardziej. Nie dotyczy to oczywiście mugolaków, czy czarodziejów półkrwi wychowywanych w mugolskich rodzinach. Wszyscy inni jednak z dosyć wyraźnym niezadowoleniem i nieraz pogardą spoglądają na wszystkich tych, którzy zatapiają się w najnowszej - przez wielu uznawanej za wulgarną - epoce mugolskiej.


Spis treści

I Codzienność w latach 30. XX wieku

– z podziałem na świat mugolski i czarodziejski –

II Moda czarodziejska i mugolska

– z linkami do przykładowych strojów –

III Pozycja kobiet

– w różnych rolach społęcznych i ze względu na wychowanie i pochodzenie –

IV Polityka po Wielkiej Wojnie

– łącznie z relacjami mugolsko-czarodziejskimi –

V Spędzanie wolnego czasu

– w tym sztuka, muzyka i popkultura –

VI Używki stosowane w magicznym świecie

– zarówno pochodzenia mugolskiego jak i czarodziejskiego –

VII Prasa czarodziejska

– spis najpopularniejszych gazet wydawanych w czarodziejskiej Wielkiej Brytanii –

IX Choroby magiczne

– spis tego, na co zachorować może każdy czarodziej –

X Wierzenia czarodziejów

– religie i wierzenia wyznawane przez czarodziejów z Wielkiej Brytanii –

XI Święta i obrzędy magiczne

– najważniejsze święta dla czarodziejów Wielkiej Brytanii –

XII Tradycje czarodziejskie

– najważniejsze tradycje czarodziejskie kultywowane przez konserwatywne rodziny –

XIII Magiczne sposoby transportu

– od najbardziej popularnych do takich, które są całkowicie wyjątkowe i niespotykane –

XIV Magiczne powiedzenia

– przysłowia i ekspresje, których czarodzieje często używają –


I Codzienność w latach 30. XX wieku

Światy mugolski i czarodziejski, choć zdarza im się przeplatać w wielu dziedzinach życia, odgradza gruby mur. Czarodzieje i mugole nie żyją razem od wieków chronieni, bądź - jak twierdzi ruch Anonimowych Johna Smitha - ograniczani przez Międzynarodowy Kodeks Tajności. Został on wprowadzony po średniowieczu, w którym wiele żyć zostało straconych w wyniku oskarżeń o uprawianie magii. Od tamtej pory żadnemu czarodziejowi nie wolno jej używać w obecności mugola. W tamtych czasach drogi czarodziejów i mugoli rozeszły się raz na zawsze, tworząc dwie, całkowicie odrębne kultury i rasy. Mugole zarówno technologicznie jak i obyczajowo są dużo bardziej do przodu niż czarodzieje. Wśród rodzin magicznych nadal funkcjonują stare zasady, konwenanse, aranżowane małżeństwa czy chociażby słabszy statut kobiet. Mugolskie lata trzydzieste to dla czarodziejów czas zderzenia się rzeczywistości tradycyjnej, ustanawianej przez stulecia epoki z erą wyzwolenia i wolności, której nie do końca rozumieją i przede wszystkim - nie popierają.

Obecnie różnice pomiędzy jedną a drugą grupą widać coraz bardziej. Mugolska technologia i postęp nie znalazły poparcia wśród czarodziejów, a magiczne zwyczaje i rytuały stały się jedynie zabobonami opowiadanymi dzieciom na dobranoc. Od czasu do czasu dochodzi do zderzeń obu światów, zwłaszcza gdy wśród nieuzdolnionych magicznie rodzi się dziecko z talentem - w takich sytuacjach odchodzi się od Kodeksu Tajności i wprowadza rodziców dziecka w rzeczywistość magiczną i wysyła je do szkoły (nie we wszystkich państwach działa to w ten sposób, wiele krajów zostawia czarodziejów mugolskiego pochodzenia samym sobie).

Mugole

Najprościej rzecz ujmując, jest to ogół niemagicznego społeczeństwa, który nie wykazywał i nie wykazuje żadnych zdolności magicznych. Zazwyczaj są to ludzie całkowicie nie zorientowani w magicznym świecie, nie zdający sobie sprawy z jego istnienia. Mugole w latach trzydziestych wciąż odczuwają skutki Pierwszej Wojny Światowej, żyją w kryzysie ekonomicznym i... Wbrew pozorom, dobrze się bawią. Za dnia pracują, wieczorami wybierają się do klubów jazzowych, gdzie spędzają swój wolny czas tańcząc, słuchając muzyki i pijąc alkohol. Większość mugoli nie wierzy w magię i się z niej wyśmiewa, większość zjawisk nadprzyrodzonych tłumacząc sobie nauką i techniką, która w ostatnich latach bardzo prężnie się rozwija. Duża część mugoli wierzy również w różnego rodzaju bóstwa, zależne zazwyczaj od miejsca, w którym się wychowują. Ich dzieła sztuki są dość popularne w świecie czarodziejskim i często doceniane, choć ostatnimi czasy coraz mniej czarodziejów przyznaje się do jakiegokolwiek sympatyzowania z mugolami.

Mugolaki i czarodzieje wychowywani wśród mugoli

Mugolakom i czarodziejom półkrwi, którzy wychowywani są wśród mugoli nie jest łatwo. Przede wszystkim, muszą pogodzić ze sobą dwa - całkiem odmienne od siebie - światy. Wśród niemagicznej rodziny bardzo często traktowani są jak dziwadła, niezrozumiane i nieraz groźne. Tymczasem świat czarodziejski, przepełniający się coraz większym rasizmem na tle czystości krwi, bardzo nieprzychylnie patrzy na każdego, kto w jakikolwiek sposób związany jest z mugolami. Dlatego właśnie mugolakom nie jest łatwo - często są poniewierani w szkole, trudniej im znaleźć pracę w magicznym świecie. Wielu mugolaków po ukończeniu nauk (w krajach gdzie nauka w szkole magicznej jest obowiązkowa) po prostu wraca do świata mugoli, do końca życia udając, że są tacy sami jak oni. W krajach, w których naucza się tylko czystokrwiste dzieci mugolaki bardzo często likwidowane są już na samym początku, gdy tylko ich pierwsze zdolności magiczne się ujawnią. W imię Międzynarodowego Kodeksu Tajności pozbawia się takich dzieci życia, by nie wydać tajemnicy przed mugolami. Czasem, jeżeli uda im się nie wpaść w ręce Ministerstwa, szkolą się sami i zajmują ziołolecznictwem bądź wróżbiarstwem - dziedzinami magicznymi znanymi mugolom od setek lat. Mugolaki mają więc lepszą wiedzę na temat życia mugoli niż większość społeczeństwa magicznego, za to widać u nich ogromne braki w znajomości podstawowych zasad i kultury czarodziejskiej.

Czarodzieje krwi mieszanej

Wśród czarodziejów krwi mieszanej znajdować się mogą zarówno czarodzieje półkrwi, jak i ci, którzy w swoich żyłach mają dużo więcej magicznej krwi, ale ich rodziny nie zostały uznane za czystokrwiste. Status takich rodzin nie jest jednoznaczny, wiele z nich jest biednych, ale są też takie, które należą do dość wpływowej części społeczeństwa. To, co warte jest zaznaczenia to fakt, iż czarodzieje pochodzący z rodzin czarodziejskich znają bardzo dobrze realia życia po magicznej stronie, natomiast ich wiedza na temat mugoli jest dość nikła. Widoczny jest wśród nich podział na tych, którzy sympatyzują z mugolami, jak i na tych, którzy uważają, że czarodzieje są rasą nadrzędną. Mimo to, wydają się być bardziej tolerancyjni od czystokrwistej arystokracji. Wiele z rodzin nadal przeżywa wydanie Skorowidza Czystości Krwi, na którego kartach zapisane zostało jedynie dwadzieścia osiem rodów. Czarodzieje, podobnie jak mugole, chodzą do pracy (choć ich prace wyglądają zupełnie inaczej), a w wolnym czasie chcą się po prostu bawić. Nie można jednak zapominać o tym, że ich obyczaje różnią się od tych mugolskich. Można więc rzec, że czarodzieje wychowani w rodzinach czarodziejskich uczeni są manier i zachowań, które nam mugolom znane są z lat wcześniejszych. Bardziej pogrążeni w tradycji, nadal spoglądają na świat oczyma ludzkości sprzed Pierwszej Wojny Światowej. Zdarzają się oczywiście wyjątki - czarodzieje zafascynowani światem mugolskim bardzo często próbują zachowywać się jak oni, nosić podobne do nich ubrania. Nie jest to jednak najlepiej postrzegane w świecie magicznym i czarodziej taki musi się liczyć z nieprzychylnością społeczną.

Czarodzieje krwi czystej

Wydany w 1931 roku Skorowidz Czystości Krwi bardzo podzielił społeczeństwo magiczne. Odgrodził wyraźną linią arystokrację od reszty rodzin czarodziejskich i wywołał dość spore kontrowersje. Wyznaczenie zaledwie dwudziestu ośmiu rodzin czystokrwistych na całą Wielką Brytanią spowodowało falę buntu wśród wszystkich tych, którzy zostali z jakichkolwiek powodów wykluczeni. Rodziny czarodziejskie, które do tej pory również się liczyły, nagle zdały sobie sprawę, że postrzegane są jako te gorsze. Rody czystokrwiste zaczęły więc dodatkowo izolować się w swoim arystokratycznym świecie, czując się zobligowanymi do tego, by mieć prawo do rządzenia innymi. To właśnie wśród tych rodzin jest najwięcej rasistów i zwolenników Johna Smitha (choć oczywiście nie wszystkie rody czystokrwiste popierają ten rodzaj polityki, są też takie, które przyjaźnią się z mugolami). Rodziny te jednak (co do jednej) bardzo dużą uwagę zwracają na tradycję i zasady, których trzymają się od pokoleń. Trudno więc wśród tych rodów znaleźć kogoś, kto zachowuje się zbyt frywolnie, ubiera niestosowanie czy wyznaje jedną z religii mugolskich. Wszyscy ci czarodzieje są głęboko zakorzenieni w tradycji, wierzeniach i zwyczajach stosowanych przez setki lat. Zdarza się więc, że mówią także bardziej archaicznym i specyficznym językiem, bo takiego są po prostu uczeni w domu.

Charłaki

Charłactwo w magicznym świecie traktowane jest jak choroba czy niepełnosprawność. Niemagiczne dziecko magicznych rodziców od zawsze było ogromnym wstydem i wiele rodzin czystokrwistych po prostu pozbywa się takich dzieci, zanim ktokolwiek się o nich dowie. Kiedy charłak rodzi się w rodzinie bardziej tolerancyjnej, jest po prostu z niej wydalany (pozbawiany nazwiska i więzi z magiczną rodziną), by radził sobie sam w świecie mugolskim. Powstało kilka szkół dla charłaków, w których osoby takie mogą uczyć się zarówno o magicznym świecie, jak i o świecie mugoli. Z oczywistych przyczyn bardzo często osoby takie zostają po niemagicznej stronie, bo najzwyczajniej w świecie nie potrafią czarować. Dawniej takie osoby pełniły role zielarzy i mędrców, gdyż wiedzieli więcej na temat magicznych zdolności niektórych roślin i ziół od mugoli. Nie mogli jednak posłużyć się magią, więc nigdy nie zostawali prawdziwymi uzdrowicielami. Charłaki, które postanawiają zostać w świecie magicznym zazwyczaj kończą jako... Woźni i sprzątacze w Ministerstwie czy Hogwarcie. Podejmują tego rodzaju prace, bo nie mają możliwości na coś lepszego. Ogół społeczeństwa postrzega charłaków jako rodzaj gorszy i wielu po prostu nimi pomiata. Warto zaznaczyć, że każdy czarodziej pochodzenia mugolskiego w gruncie rzeczy pochodzi od jakiegoś charłaka, który dużo wcześniej opuścił świat magiczny i założył zwykłą, mugolską rodzinę (mogą to być zarówno dwa pokolenia w tył jak i dwadzieścia, potencjał magiczny objawia się bardzo różnie).

Inne rasy

Postrzeganie przedstawicieli innych ras, jak i ich życie codzienne zależy w głównej mierze od tego, jak dana rasa jest klasyfikowana w świecie czarodziejskim. Więcej na temat samych ras w temacie z opisem cech rasowych.



II Moda czarodziejska i mugolska

Czarodzieje, zakorzenieni w tradycji i przeświadczeniu, że to, co stare jest dobre, z oczywistych względów ubierają się zupełnie inaczej niż nowocześni, pędzący przed siebie mugole. Obie mody przeplatają się między sobą w świecie czarodziejskim, dzięki czemu dużo łatwiej jest na pierwszy rzut oka określić pochodzenie i poglądy danego czarodzieja. Mugolaki, jak i ci wychowywani w świecie mugolskim otoczeni są na co dzień modą nowoczesną, zgodną z realiami lat trzydziestych. Tymczasem wszyscy ci, którzy wywodzą się z rodzin czarodziejskich (tym bardziej tych uznawanych za rody czystokriwste) nosić będą staromodne ubrania, zgodnie z tradycją i obyczajami, jakie panują po magicznej stronie życia. Wiadomo, że ubranie nie skóra - można je zdjąć i założyć inne, dostosowane do okoliczności, jednak właśnie trzeba na to zwrócić uwagę - by wiedzieć kiedy można ubrać na siebie jaki rodzaj stroju. Ogół magicznego społeczeństwa dość niechętnie podchodzi do czarodziejów ubierających się po mugolsku. Jest to wręcz nie do przyjęcia w przypadku osób wywodzących się z potężnych i wpływowych rodzin. By ułatwić wam wizualizację strojów i różnic w ubiorze grup społecznych przygotowałyśmy dla was dwie galerie na tumblrze, które będziemy z czasem wzbogacać o nowe zdjęcia - moda czarodziejska | moda mugolska. Mamy nadzieję, że to pomoże wam dostrzec różnice i uniknąć opisywania zbyt współczesnych strojów.



III Pozycja kobiet

Tak samo, jak w każdej innej dziedzinie życia, czarodzieje mają zupełnie inny pogląd na status kobiet w społeczeństwie niż mugole. Należy więc zwrócić uwagę na to, gdzie wychowywała się wasza postać, w jakich okolicznościach dorastała, by określić jej podejście do sprawy. Wiadomo, że różne sytuacje w życiu zmieniają nasze postrzeganie świata, ale upewnijmy się, że nie będzie to wyglądało tak, że nagle wszyscy czystokrwiści czarodzieje będą pod wielkim wrażeniem natłoku chłopczyc w społeczeństwie magicznym.

Spojrzenie mugolaków i mugoli

Wraz z nadejściem wojny zmienił się całkowicie światopogląd na wiele spraw. Gdy mężczyźni, dotychczas odpowiedzialni za zarabianie pieniędzy i bycie tak zwaną „głową rodziny”, udali się na wojnę kobiety zostały same i musiały przejąć praktycznie wszystkie ich obowiązki. Zaczęły chodzić do pracy w biurach i fabrykach, dbać o domostwa i przede wszystkim - poczuły pewnego rodzaju niezależność. Gdy wojna się skończyła, a część mężczyzn z niej po prostu nie wróciła, większość pań nie czuła potrzeby powrotu do poprzedniego stanu. Rozpoczęła się wielka rewolucja, w wyniku której narodziły się chłopczyce. Są to kobiety, które nie wstydzą się swoich krótkich spódnic, ściętych na krótko włosów, czy jeżdżenia automobilami. Tak działo się w latach dwudziestych i choć obecnie nurt ten odrobinę zwolnił, nadal można je dostrzec w tłumie maszerującym ulicą.

Spojrzenie magicznego społeczeństwa

Społeczeństwo magiczne w tym samym czasie nie musiało martwić się wojną. Mężczyźni nadal więc sprawują pierwsze skrzypce, obejmując najważniejsze stanowiska zarówno w Ministerstwie Magii, szpitalu Świętego Munga czy nawet w Hogwarcie. Kobiety, choć drobnymi kroczkami, starają się wychodzić naprzód, jednak bardzo rzadko się zdarza, by któraś awansowała na naprawdę wysokie stanowisko. Jest to zazwyczaj podyktowane całkiem dobrym zapleczem w postaci ojca, brata bądź małżonka lub naprawdę ciężką, wieloletnią pracą i... Brakiem innego kandydata męskiego na dane stanowisko. W domu rolą kobiety jest panowanie nad domostwem, wychowanie dzieci i - w zależności od statusu majątkowego rodziny - gotowanie bądź pilnowanie, by służba zawsze robiła to, co do niej należy. Bardzo niechętnie patrzy się na kobiety pewne siebie i próbujące przewyższyć mężczyzn, a także na takie, które otwarcie przyznają się do radzenia samym sobie. W środowisku czarodziejskim jasne bowiem jest, że kobieta ma swoje miejsce i jest ono może nie tyle w kuchni, co w domu. Z dala od polityki. Wykonują one więc często prace rzemieślnicze, prowadzą sklepy z odzieżą czy eliksirami, a także piszą do gazet.



IV Polityka po Wielkiej Wojnie

Ze względu na Międzynarodowy Kodeks Tajności ustalenie polityki czarodziejsko-mugolskiej nie było takie łatwe. Najważniejszym ze wszystkich postanowień było to traktujące o absolutnym nakazie ukrywania świata magicznego przed światem mugolskim. Minister Magii każdego kraju odpowiedzialny jest więc za ukrycie wszystkich magicznych stworzeń na jego terenie, zamaskowaniu incydentów z niekontrolowaną magią i przede wszystkim - pilnowanie tego, by żaden czarodziej nie łamał prawa. Dotyczy to także nie wyróżniania się podczas przebywania wśród mugoli, a co za tym idzie - dostosowania swojego ubioru do norm panujących w danym regionie świata mugolskiego.

Nastały, zarówno dla mugoli jak i czarodziejów, bardzo ciężkie czasy, gdzie na każdym kroku czuć zbliżające się wojny i konflikty. Na ten temat powstało wiele proroctw, a każdy z rozwiniętym trzecim okiem może wyczuć w powietrzu piętno śmierci. Jeżeli chodzi o świat mugolski - w 1933 roku Hitler doszedł do władzy w Niemczech, co zapoczątkowało zmiany, które jak dobrze wiemy doprowadzić mają do Drugiej Wojny Światowej. Tymczasem w czarodziejskiej rzeczywistości, w roku 1931 wydano Skorowidz Czystości Krwi, który podzielił społeczeństwo i rozpoczął toczące się konflikty między czarodziejami czystej krwi a mugolakami. Ostatnim takim starciem okazał się pokojowy marsz Ruchu Obrony Mugoli i Mugolaków w Hogsmeade, podczas którego żywcem spłonęło ponad pięćdziesiąt niewinnych ofiar. Wzmożono więc kontrole w miastach, a Hogwart stał się twierdzą nie do przebicia. Wielu uczniów nie wróciło w nowym roku szkolnym, zostając w pozornie bezpiecznych domach. Sytuacja z dnia na dzień jest coraz bardziej napięta.



V Spędzanie wolnego czasu

Sztuka mugolska, zwłaszcza ta klasyczna sprzed setek lat, jest bardzo lubiana przez czarodziejów. Wielu z nich wydaje chore pieniądze na to, by mieć jeden z obrazów słynnych artystów u siebie w domu. Dzieje się tak być może dlatego, że czarodziejskie obrazy mają w sobie zaklęty kawałek życia czarodzieja na nim się znajdującego i przez fakt ciągłego poruszania się, można odnieść wrażenie bycia obserwowanym. Niemniej, zarówno jedne jak i drugie obrazy są dość popularne, zwłaszcza wśród najbogatszej części społeczeństwa magicznego.

Nieznacznej zmianie uległa aranżacja wnętrz. Wśród mugoli pojawił się nowy, oszczędny w formie nurt nazywany Art Deco, który zaczął pojawiać się także w mieszkaniach i domostwach niektórych czarodziejów. Dotyczy to jednak rodzin, które w jakiś sposób związane są ze światem niemagicznym. Rodziny czystokrwiste potępiają ten sposób dekoracji własnych domów i sami stawiają na przepych i zdobienia, lubiane w poprzednich epokach.

Jeżeli chodzi o muzykę i sposób spędzania wolnego czasu, tutaj również nie ma większego znaczenia to, czy jest to muzyka tworzona przez mugoli czy przez czarodziejów. Zaczęła się epoka masowego powstawania klubów jazzowych, w których ludzie spędzali wolny czas pijąc, rozmawiając i tańcząc (głównie foxtrota i swing). Bardzo popularne są wszelkiego rodzaju musicale i filmy,w których aktorzy śpiewają piosenki. Zaczęły otwierać się szkoły tańca, cieszące się dość sporym zainteresowaniem. Czarodzieje, choć na oficjalnych balach bawią się przy muzyce klasycznej (a podczas obrzędów magicznych wskazana jest muzyka związana z folklorem, do jakiego należą kulturowo) to na miejskich potańcówkach preferują właśnie nowy typ muzyki, przy której można się najzwyczajniej w świecie wyszaleć.
By wczuć się w klimat muzyki lat trzydziestych przygotowałyśmy dla was specjalną playlistę.



VI Używki stosowane w magicznym świecie

Wszyscy ludzie, niezależnie czy są czarodziejami czy mugolami lubią pić alkohol. O dziwo, pochodzenie napojów procentowych nie ma znaczenia dla żadnego z czarodziei i działają one na nich bardzo podobnie, jak na mugoli. Różnią się jedynie zawartością promili i to od nich zależy, czy napój daje kopa czy nie. Stąd też w wielu czarodziejskich barach znaleźć można alkohole mugolskie, ale nie odwrotnie. W żadnym mugolskim pubie nie będzie magicznych napojów.

Czarodziejskie wyroby alkoholowe

  • Cichacz - tworzony na wyciągu z rechotka, bawiony na ciemny kolor, lekko musujący alkohol wysokoprocentowy pochodzenia amerykańskiego. Posiada właściwości euforyczne, a ci, którzy go wypili zazwyczaj mocno chichoczą, czy nawet śmieją się otwarcie.

  • Czarodziejski napar - czarodziejska marka ciemnego, gorzkiego piwa. Jest to zdecydowanie najpopularniejsze piwo dostępne niemal w każdym pubie. Bardzo szybko doprowadza do zawrotów głowy, ale też równie często wywołuje ataki agresji.

  • Ognista whisky - wysokoprocentowy napój alkoholowy na bazie zwykłej, mugolskiej whisky. Dostępny dla czarodziejów powyżej siedemnastego roku życia, produkowany przez dwie firmy - Starą Ognistą Whisky Ogdena oraz Whisky Bilshena. Po jej wypiciu pojawia się uczucie pieczenia w gardle, a pijący nabiera odwagi i śmiałości.

  • Piwo kremowe - podawany na zimno i na ciepło pienisty napój wprawiający w wesoły humor i rozgrzewający, dozwolony nawet dla nieletnich. W napoju tym jest bardzo mała zawartość alkoholu, dlatego też nawet trzecioklasiści (trzynastolatkowie) mogą go już pić. Okazuje się jednak, że mogą się nim upić jedynie skrzaty i osoby o bardzo słabej głowie, dla których jest niezwykle mocne.

  • Rum porzeczkowy - rum owocowy o wysokiej zawartości alkoholu sięgającej nawet osiemdziesięciu procent.

  • Rybne zielone piwo - zielony napój alkoholowy na bazie rybich jajek, które wciąż w nim pływają. Nie należy do najsilniejszych i ma śmieszny, jałbkowo-trawiasty posmak. Rybie jajka pękają w ustach podczas picia, nadając piwu specyficzny smak. W kategorii ilości zawartego alkoholu znajduje się w skali zaraz po kremowym piwie, jego picie dozwolone jest jednak dopiero od szesnastego roku życia.

  • Smocza łuska - najmocniejsze z dostępnych na magicznym rynku piw. Ma wściekle czerwony kolor, który spowodowany jest kilkoma kroplami smoczej krwi, które zawsze w nim lądują. Spożywa się je na ciepło, a dymiący, szaro-czerwony opar zawsze się nad nim unosi. Osoby o zbyt słabej głowie zaczynają po nim bełkotać i bekać ogniem aż nie wytrzeźwieją.

  • Syrop wiśniowy - rodzaj magicznej nalewki na bazie wiśni i czystego spirytusu. Ma wysoki procent alkoholu, więc zazwyczaj nie pije się go samego.

Mugolskie wyroby alkoholowe

  • Absynt - wysokoprocentowy napój alkoholowy z różnego rodzaju ziół, przede wszystkim z kwiatów i liści piołunu oraz anyżu, z dodatkiem kopru włoskiego, hyzopu i innych. Ponieważ absynt jest zazwyczaj zielony, a także ze względu na jego właściwości psychoaktywne związane z zawartym w nim tujonem, nazywany jest potocznie Zieloną Wróżką. Z powodu wysokiej zawartości alkoholu i znacznego stężenia olejków eterycznych powstało wiele sposobów spożywania tego trunku.

  • Brandy - napój alkoholowy destylowany z wina, głównie gronowego. Brandy może być destylowana również z wina owocowego. Potocznie nazywana wypalanką bądź przepalanką. Jest jednym z rodzajów wódki.

  • Grzany miód - tradycyjny napój alkoholowy powstały w wyniku fermentacji brzeczki miodu pszczelego, najczęściej lipowego.

  • Piwo - najstarszy i najczęściej spożywany napój alkoholowy na świecie. W znaczeniu ogólnym piwo to każdy napój otrzymany w wyniku enzymatycznej hydrolizy skrobi i białek zawartych w ziarnach zbóż i poddany fermentacji alkoholowej. W węższym znaczeniu pod pojęciem piwa rozumie się napój zawierający alkohol i dwutlenek węgla otrzymany w wyniku fermentacji alkoholowej słodu z dodatkiem wody i chmielu przy użyciu wyselekcjonowanych szczepów drożdży.

  • Sherry - hiszpańskie wino wzmocnione pochodzące z Andaluzji, z rejonu Jerez de la Frontera. Od wieków popularne w Wielkiej Brytanii.

Uzależnienie od tytoniu ogarnęło najpierw świat mugolski tylko po to, by kilka lat później wejść również do świata magicznego w dokładnie tej samej formie. Jest to chyba jedyny rodzaj używek, który nie dorobił się magicznego odpowiednika, gdyż nikt nie widział w tym sensu. Być może w przyszłości znajdzie się ktoś, kto jednak tego spróbuje.

Mugolskie wyroby tytoniowe

  • Papierosy - wyrób tytoniowy składający się z rurki z cienkiej bibułki, wewnątrz której znajduje się mieszanka tytoniowa zawierająca spreparowane liście różnych odmian tytoniu. Podczas palenia papierosa zawarta w dymie papierosowym nikotyna dostaje się do krwi i wywiera swoje działanie na organizm palacza.
    (Najpopularniejsze marki: Lucky Strike, Chesterfield, Medina, North State)

  • Cygara - ułożone rurkowato, spreparowane i sklejone zwinięte liście tytoniu używane do palenia. Najbardziej markowe cygara są pakowane w pudełka z drewna cedrowego, które pogłębiają aromat cygar i chronią je przed wyschnięciem.
    (Najpopularniejsza marka: Aiging Room)

  • Fajka - przedmiot służący do palenia tytoniu lub innych substancji, składający się zwykle z ustnika i główki, połączonej z ustnikiem przez cybuch. Jest to najstarszy sposób palenia tytoniu i nadal często praktykowany.

Coraz popularniejsze wśród wszystkich czarodziejów zaczęły być wszelkiego rodzaju trucizny odurzające. Dekadenckie nastroje panowały w prawie wszystkich środowiskach społecznych i wszędzie znajdował się ktoś mający kontakty z dilerami, którzy wprowadzali na rynek coraz to ciekawsze propozycje. Branie ich nie jest zakazane przez prawo, a coraz więcej osób się od nich uzależnia. Szajki rozprowadzają towar, a ludzie biorą udział w loteriach narkotykowych, by zdobyć działkę dużo taniej. Zdesperowani i będący na potężnych głodzie czarodzieje sięgają nawet po używki mugolskie, choć ogólnie są one uważane za jakościowo dużo gorsze. Korzystanie z większości z nich nie jest regulowane przez prawo.

Czarodziejskie trucizny odurzające

  • Oddech testrala - najnowszy twór czarodziejskiego półświatka. Mieszanina ziół i magicznych środków, ma właściwości głównie odprężające, dające przy tym uczucie niezwykłego spełnienia i szczęścia. Jego działanie podobne jest do działania Felix Felicis. Jest silnie uzależniająca a sposobem jej spożywania jest palenie. Przedawkowanie prowadzi do skrajnego szaleństwa, a potem do śmierci zażywającego. Rozpowszechnianie i spożywanie zabronione jest przez Ministerstwo Magii, a niezastosowanie się do tego przepisu grozi Azkabanem.

  • Fajne ziele - magiczne zioło, którego działanie zależne jest od indywidualnych preferencji i może przejawiać się różnie. Najczęściej będzie to jednak polepszenie nastroju, euforia, pobudzenie wyobraźni i wzmożenie wrażliwości na wszelkie bodźce. Mogą też wystąpić zaburzenia pamięci krótkotrwałej, zaburzenie koncentracji i percepcji czasu, czy zwiększone łaknienie. W przypadkach krytycznych mogą pojawić się także stany lękowe. Sposobem przyjmowania jest palenie i spożywanie.

  • Samosterowalne śliwki - pomarańczowe owoce przypominające rzodkiewki. Rosną na krzakach i w razie niebezpieczeństwa odlatują z zagrożonego miejsca. Spożywa się je tak samo, jak inne owoce a ich działanie sprawia, że przyjmujący jest w stanie zaakceptować wszelkiego rodzaju niezwykłości. Zwiększa więc tolerancję na otaczający nas świat.

  • Kadzidła rytualne - wykorzystywane do wielu rytuałów kadzidła, w których skład wchodzą najróżniejsze zioła i substancje wywołujące wizję mają też właściwości uzależniające. Odurzają i sprawiają, że wdychający je widzi obrazy, które w przypadku osób uzdolnionych są wizjami wywołanymi silnym narkotykiem, a w przypadku osób normalnych - najzwyklejszą w świecie halucynacją. Coraz popularniejsze zrobiło się wdychanie ich w grupach, zwłaszcza młodych i spragnionych przygód czarodziejów.

  • Świece do medytacji - nasączone silnymi ekstraktami odurzającymi świece, zazwyczaj wykorzystywane do medytacji. Wdychanie oparów wycisza i uspokaja, wprawiając w stan silnego odurzenia. Zbyt długie przebywanie w oparach powoduje senność i długotrwały sen, pełen koszmarów i wizji.

Mugolskie trucizny odurzające

  • Heroina - po raz pierwszy została zsyntetyzowana w 1874. Wykazuje silniejsze działanie przeciwbólowe w przypadku podania dożylnego niż morfina, lecz krótsze. Powoduje euforię i błogą apatię. Prowadzi u stosujących ją osób do rozwinięcia się uzależnienia psychicznego i fizycznego. Może być stosowana dożylnie, donosowo lub palona. W postaci czystej heroina jest białą, sypką, bezwonną substancją o gorzkim smaku.

  • Morfina -  w stanie czystym jest białą substancją stałą, o gorzkim smaku, słabo rozpuszczalną w wodzie. Ma działanie narkotyczne, przeciwbólowe, przeciwkaszlowe, działa depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy. Nadmierne dawki mogą prowadzić do śpiączki z depresją ośrodka oddechowego. Kilkunastokrotne użycie morfiny prowadzi do uzależnienia fizycznego, uzależnienie psychiczne występuje znacznie szybciej. Powtarzanie dawek morfiny, podobnie jak innych leków opioidowych, powoduje powstawanie tolerancji na lek.

  • Opium - substancja otrzymywana przez wysuszenie soku mlecznego z niedojrzałych makówek maku lekarskiego. Używane głównie jako środek przeciwbólowy, uspokajający, środek nasenny i odurzający, głównie w postaci nalewki alkoholowej, zwanej laudanum, lub palone.

  • Kokaina - organiczny związek chemiczny. Ma właściwości pobudzające. Jest pozyskiwana z liści krasnodrzewu pospolitego (koki). Odznacza się dużym potencjałem uzależniającym psychicznie. Postać i sposób zażywania kokainy wpływa na intensywność i czas efektów psychotropowych, a także na szybkość powstawania uzależnienia. Można ją zażywać poprzez żucie, wciąganie (nosem i ustami), wstrzykiwanie i palenie.

  • Meskalina - występuje naturalnie w niektórych kaktusach, między innymi w pejotlu. Ma właściwości halucynogenne. Efekty działania meskaliny utrzymują się do 12 godzin po zażyciu. Działanie meskaliny określane jest zwykle jako przyjemne i rozświetlające umysł, choć czasami niepokojące i odrażające. Po przyjmowaniu kolejnych dawek występuje zjawisko tolerancji. Meskalina zwykle jest przyjmowana doustnie i często wywołuje mdłości oraz wymioty. Przy wstrzykiwaniu podskórnym efekt ten nie występuje lub jest znacznie słabszy. Wstrzyknięcie zbyt stężonego roztworu może spowodować porażenie nerwów i długo utrzymujący się ból.

  • Eter - ma właściwości narkotyczne, nasenne i znieczulające. Nałogowe wąchanie lub spożywanie eteru nosi nazwę eteromanii. Pierwszym efektem odurzenia eterem jest stan ekscytacji, podniecenia, euforii, potem często przechodzi w fazę szału, następnie zamroczenia i snu z halucynacjami. Konsumpcja eteru przybiera rozmaite formy, począwszy od picia w stanie czystym, zazwyczaj rozcieńcza się go gotowaną wodą z dodatkiem cukru, cynamonu albo miodu i goździków. Inne odnotowane sposoby konsumpcji to wdychanie oparów oraz wlewanie go do ucha.


VII Prasa czarodziejska

Czarodzieje bardzo rzadko sięgają do prasy mugolskiej. Zazwyczaj dzieje się tak tylko przy badaniach sytuacji politycznej, w czasie bardzo ważnych wydarzeń, czy w przypadku pracy w Departamencie Niewłaściwego Użycia Produktów Mugoli. I wtedy, kiedy w mugolskiej prasie pojawiają się artykuły o świecie magicznym - co jest automatycznie problemem na szeroką skalę i Departamenty Tajemnic i Przestrzegania Prawa muszą zainterweniować. Najpopularniejsze z gazet świata niemagicznego to The Times, Daily Mail, Daily Express i Daily Mirror. Prasa czarodziejska jest równie bogata w tytuły, których wydawanie zależne jest od róznych czynników. Podzielone są przede wszystkim tematycznie i poglądowo.

  • Prorok Codzienny - Najpopularniejsza w całej Wielkiej Brytanii gazeta codzienna, której redaktorzy pracują pełną parą, by przedstawiać społeczeństwu najświeższe wiadomości. Powszechnie dostępna, zawsze można w niej znaleźć informacje ze świata magicznego, to, co dzieje się na ulicach Londynu, a także dodatki skierowane dla fanów sportu, gospodyń domowych, czy miłośników przewidywania przyszłości. Wywiera duży wpływ na światopogląd czarodziejów.

  • Prorok Niedzielny - Cotygodniowe wydanie Proroka, w którym redaktorzy skupiają się na najważniejszych wydarzeniach tygodnia. Często pojawiają się tam także wywiady z ważnymi w świecie czarodziejskim ludźmi.

  • Prorok Wieczorny - Wydanie specjalne Proroka, które drukowane zostaje tylko w specjalnych okolicznościach. Rzadko kiedy można go więc dostać, jedynie w przypadku poważnych wypadków i sytuacji, o których trzeba poinformować społeczeństwo.

  • Żongler - Niszowy magazyn, wydawany prywatnie i nie cieszący się zbyt dobrą opinią społeczną. Powszechnie uważany przez społeczeństwo czarodziejów za brukowiec pełen bredni. W Żonglerze są ogłaszane kontrowersyjne teorie na różne tematy.

  • Czarownica - Magiczny tygodnik dla czarownic, w którym pojawiają się artykuły dotyczące mody i urody. Znajdują się w nim również horoskopy, przepisy kulinarne, krzyżówki oraz dział plotkarski, opisujący perypetie życia znanych osobistości. Czarownica co roku przyznaje nagrodę Najbardziej Czarującego Uśmiechu.

  • Eliksirotwórstwo praktyczne - Czasopismo naukowe zajmujące się tematem eliksirów. Publikowane są w nim artykuły o najnowszych składnikach, nowych recepturach i sposobach warzenia eliksirów. Można z nich też dowiedzieć się, kto wiedzie prym w badaniach prowadzonych na całym świecie.

  • Transmutacja Współczesna - Kolejne z czasopism naukowych, tym razem traktujące o transmutacji. Często czytane przez młodych adeptów tej sztuki, by przeczytać o podstawowych zasadach transmutacji opisanych w trochę przystępniejszy sposób niż ten zamieszczony w podręcznikach.

  • Horyzonty Zaklęć - Czasopismo naukowe publikujące artykuły o zmianach w świecie nauki i tworzenia zaklęć. Wielu czarodziejów z przyjemnością zaczytuje się w Horyzontach, czerpiąc z gazety inspiracje do opracowywania własnych czarów.

  • Kroniki Quidditcha - Czasopismo wydawane przez redaktorów Proroka, traktujące o sporcie i publikujące biografie najlepszych graczy. Publikowane są także rankingi i relacje z ostatnio rozegranych meczy.


IX Choroby magiczne

Czarodzieje mogą zachorować na każdą mugolską chorobę i tak samo, jak mugole mogą ucierpieć w przypadku różnego rodzaju wypadków. Magia jednak jest w stanie ich wyleczyć tak długo, jak przyczyna ich niedomagania pozostanie niemagiczna. W ten oto sposób, żadnemu czarodziejowi nie straszne złamanie kości czy przeziębienie, bo znane są na to zaklęcia. Gdy jednak czarodziej zostanie ukąszony przez magicznego owada, skutki mogą być dużo poważniejsze niż mogłoby się wydawać.

  • Alergia - jedyna przypadłość czarodziejska, która może dotyczyć także zwykłych, niemagicznych elementów środowiska. W wyniku reakcji alergicznej na dany przedmiot, zwierzę bądź zjawisko, czarodziej zaczyna kichać. Czasem dochodzi do tego również łzawienie i katar. Alergii nie da się wyleczyć, jednak nie jest ona szkodliwa.

  • Choroba lewitacyjna - powoduje mdłości i zawroty głowy za każdym razem, gdy czarodziej na nią chorujący unosi się w powietrzu. Nie ma na nią lekarstwa, przez co wielu czarodziejów musiało zrezygnować z przemieszczania się za pomocą mioteł.

  • Choroba ruchowa - szok,reakcja obronna na nagłe przemieszczenie się ciała z miejsca na miejsce, nim umysł chorego byłby w stanie to przyswoić. Symptomami są kręcenie w głowie, omdlenia, nudności a także wymioty. Do chorób ruchowych wlicza się także chorobę świstoklikową.

  • Choroba zielonego kciuka - w wyniku tej choroby kciuki chorego zielenieją i pokrywają się krostami, przypominającymi w dotyku wypukłości,które znajdują się na łodygach i gałęziach roślin. Powstaje w wyniku zbyt długiego kontaktu dłoni z magicznymi roślinami. Na chwilę obecną jest to choroba nieuleczalna, a w najbardziej krytycznych przypadkach spowodowała wyrośnięcie dodatkowego kciuka tuż nad tym właściwym.

  • Groszopryszczka - kolejna z chorób wywoływanych przez grzyby. Rozpoznaje się ją głównie przez fioletowe krosty wyrastające na twarzy, problemy z mówieniem i towarzyszące temu ogromne zmęczenie chorego. Zaleczone krosty w większości przypadków pozostawiają ślady. Choroba ta jest bardzo zakaźna.

  • Grypa - najczęściej spotykany rodzaj grypy. Jest to choroba wirusowa, dotykająca najczęściej płuc i górnej części klatki piersiowej. Bardzo szybko się rozprzestrzenia powodując co jakiś czas epidemie. Najczęstszymi objawami są dreszcze, gorączka, bolące gardło, ból mięśni i głowy i kaszel. W wielu przypadkach prowadzi również do sinienia nosa i jego okolic.

  • Grypa czarnego kota - jeden z wielu rodzajów magicznej grypy. Roznoszony jest przez koty, najczęściej te czarne (prawdopodobnie stąd wzięły się wszelkie przesądy na ich temat). Sprawia, że twarz chorego jest cała czerwona, ciało się trzęsie. Wszelkie objawy zwykłej grypy są tu jak najbardziej obecne lecz w bardziej intensywnym wymiarze. By wyleczyć tę grypę potrzeba silnego eliksiru i wielu dni spędzonym w łóżku.

  • Hemoroidy - bardzo nieprzyjemne schorzenie wywołujące ból w okolicach pośladków.Jest wywoływane zbyt długim siedzeniem na miotle, bądź innych niedostosowanych miejscach. Nie da się ich wyleczyć, jeżeli pojawią się raz, zostają z czarodziejem do końca jego życia dając o sobie znać w najmniej odpowiednich sytuacjach. Niemniej, da się je zaleczyć maściami, dzięki czemu można mieć przez jakiś czas spokój.

  • Kurza ospa - bardzo zaraźliwa choroba wywoływana przez agresywnego wirusa. Zazwyczaj zaczyna się od mocno swędzącej wysypki na ciele, głównie na klatce piersiowej i głowie, potem zamienia się w szczypiące rany. Da się je zazwyczaj zaleczyć bez pozostawiania na ciele blizn, jednak wymaga to kunsztu osoby leczącej i przede wszystkim - nie drapania miejsc zapalnych. Objawami, które pojawiają się w międzyczasie jest również złe samopoczucie i niska gorączka. Osoba, którą wyleczy się  z kurzej ospy na zawsze ma w sobie jej wirusa,który w późniejszym życiu może ewoluować w kurzego półpaśca.

  • Liszaj obrączkowy - rodzaj choroby skóry wywoływany przez trujący gatunek grzyba. Powoduje rozwój narośli kształtem przypominających pierścienie na różnych częściach ciała. Najlepszym i właściwie jedynym sposobem na pozbycie się narośli jest stosowanie maści na odciski Fergusa.

  • Lumbago - wywoływany potężnymi skurczami mięśni ból, który najczęściej dotyczy dolnych partii pleców. By wyleczyć tę chorobę stosuje się wszelkiego rodzaju masaże i ogrzewanie mięśni, choć jest to jedynie działanie tymczasowe. Bóle zawsze wracają, choć czasem nie pojawiają się przez bardzo długi czas.

  • Lunatyzm - kolejne z zaburzeń snu. Sprawia, że czarodziej chodzi we śnie. Nic z tego się potem nie pamięta, a także nie zwraca uwagi na niebezpieczeństwa.

  • Lykantropia - choroba powodująca wilkołactwo. Nie wszyscy zgadzają się z przypisaniem tego wirusa do chorób, jednak ostatecznie znalazł się on na oficjalnej liście. Obecnie nie ma na to żadnego lekarstwa, a zarażony w końcu zmienia się w wilkołaka i musi sobie z tym radzić do końca życia. Niektórzy badacze odnoszą się do lykantropii jako schorzenia, które wywołuje w chorym poczucie, że jest wilkołakiem, a nie - jak to się ogólnie przyjęło - faktycznie w niego przemienia.

  • Magiczne przeziębienie - wywoływane przez różne wirusy przeziębienie, którego symptomy mogą być różne. Od kataru, kichania i kaszlu po stany podgorączkowe. Nigdy jednak nie są na tyle groźne, by zagrozić życiu, jedynie obniżają samopoczucie i męczą. Bardzo łatwo można je wyleczyć eliksirami.

  • Mózgowa groszopryszczka - jest infekcją spowodowaną zatruciem dość popularnym gatunkiem grzyba. Twarz osoby chorej pokrywa się fioletowymi pryszczami. Powoduje także dezorientację i utratę pamięci.

  • Mumblemumps - choroba wywołująca mamrotanie, a także nadmierne pocenie się twarzy i szyi. Wywołana może zostać zaklęciem bądź przeciążeniem organizmu. Jedynym znanym sposobem na jej wyleczenie jest długotrwały odpoczynek.

  • Narkolepsja - chroniczne zaburzenie snu, które sprawia, że chory zasypia w nieodpowiednim miejscu i czasie. Próbowano leczyć tę chorobę eliksirem słodkiego snu, jednak nie wyeliminowało to napadów senności i zasypiania w każdej możliwej sytuacji.

  • Obłęd - choroba psychiczna, której skutkiem jest całkowity zanik poczytalności. Bardzo często kończy się próbami samobójczymi bądź atakami na innych czarodziejów. Nie ma jednej przyczyny popadania w obłęd, choć zazwyczaj jest to rodzaj jakiejś traumy. Chorzy na obłęd, którzy nie zaleczą się sami w przeciągu tygodnia od wystąpienia pierwszych objawów zostaną niepoczytalni do końca swoich dni.

  • Smocza ospa - najgroźniejsza z odmian magicznej ospy. Powoduje zielenienie twarzy, fioletowe wypryski, które zawsze zostawiają ślady oraz wydobywanie się iskier podczas kichania. Najczęstszym miejscem występowania wysypki poza twarzą są błony pomiędzy palcami. W niektórych przypadkach nawet po całkowitym wyleczeniu poza bliznami u chorego pozostaje lekko zielonkawy odcień cery. Nieleczona może prowadzić do śmierci.

  • Skrofungulus - choroba wywoływana przez magicznego grzyba, który atakuje zazwyczaj szyję. Zapycha drogi oddechowe, z których zaczyna sączyć się zielonkawy śluz będący bardzo zaraźliwy. Nieleczona może doprowadzić do uduszenia się własnym szlamem.

  • Stinkitus - choroba, której skutkiem są wydobywające się z ust chorego zielone gazy, które po zetknięciu z przeszkodą wybuchają. Na chwilę obecną nieznane są przyczyny choroby, a jedynym sposobem wyleczenia jest pozwolenie organizmowi na wydalenie wszystkich gazów.

  • Syndrom przegrywającego - choroba, która powoduje obniżenie efektywności. Sprawia, że każda czynność, jakiej podejmuje się chory wykonywana jest po łebkach. Osoba taka nigdy nie osiągnie perfekcji. Jest to choroba, w której istnienie wielu czarodziejów powątpiewa, dlatego też nikt nie spróbował wynaleźć na nią odpowiedniego antidotum.

  • Świerzb - zespół wielu dolegliwości skórnych, których cechą wspólną jest swędzenie skóry i bardzo często jej łuszczenie się. Jedynym sposobem na pozbycie się świerzbu jest smarowanie miejsc zakażonych cuchnącymi maściami.

  • Trądzik magiczny - rodzaj trądziku, który jest bardzo podobny do tego, znanego nam z mugolskich realiów. Niestety, żaden z niemagicznych preparatów nie jest w stanie sobie z nim poradzić, wręcz przeciwnie - pogarsza jedynie sytuację. Wszystkie wypryski na ciele (najczęściej na twarzy, ale nie tylko) po dwóch dniach zaczynają zielenieć. Jedynym sposobem walki z trądzikiem magicznym jest regularne używanie odpowiedniej maści. Problem ten zazwyczaj przechodzi po okresie dojrzewania, choć zdarzają się przypadki, w których się tak nie stało.

  • Wstrząs - uraz mechaniczny głowy, który prowadzi do dezorientacji, utraty pamięci a czasem nawet śmierci. W przypadku wstrząsu magicznego będącego skutkiem oberwania zaklęciem wymagana jest natychmiastowa pomoc uzdrowicieli.

  • Zapalenie dziąseł - dość nieprzyjemna, bardzo bolesna choroba dziąseł. Powoduje krwawienie i ból, który uleczyć można jedynie odpowiednimi maściami.

  • Zimnica - choroba podobna do malarii. Przenoszona jest przez magiczne owady, które kąsając ciało czarodzieja zatruwają je wirusem. Chory w przeciągu kilku dni zaczyna się coraz bardziej pocić, ma potężną gorączkę i dreszcze. Najlepiej znanym sposobem na wyleczenie się z zimnicy jest spożywanie jaj popiełka. Dawniej warzono na bazie tych jaj eliksiry, które jednak źle przygotowane doprowadziły do wielu zgonów. Z tego powodu receptura została zapomniana na przestrzeni wieków. Należy dodać, że nieleczona zimnica może jak najbardziej doprowadzić do śmierci.

  • Znikanie epidemiczne - rodzaj schorzenia,które sprawia, że części ciała chorego stają się niewidzialne. Powodowana jest przez ukąszenie magicznego owada. Na chwilę obecną jedynym sposobem uleczenia jest przeczekanie objawów. Niemniej, w historii odnotowuje się kilka przypadków, w których chory nigdy nie przestał być niewidzialny.


X Wierzenia czarodziejów

Czarodzieje, podobnie jak mugole, wierzą w różne rzeczy. Zazwyczaj jest to zależne od miejsca, w którym się wychowywali, a także osób, którymi się otaczali. W ten sposób czarodzieje pochodzenia mugolskiego bardzo często wychowywani są w chrześcijaństwie (które z oczywistych względów nie jest zbyt lubiane w świecie czarodziejskim), islamie czy judaizmie. Religie takie jak szintoizm, hinduizm czy buddyzm są popularne zarówno wśród mugoli zamieszkujących Azję, jak i czarodziejów, którzy się tam wychowali. W przypadku tych trzech religii należy zaznaczyć, że są one wyznawane przez każdą warstwę społeczną. Ludy Afryki wyznają swoje rodzime religie i wierzą w swoje bóstwa.
Sprawa komplikuje się dopiero w Europie i Ameryce, gdzie religie przez wieki bardzo mocno ewoluowały. Tradycyjne rodziny czarodziejskie, choć bardzo często przejmują niektóre zwyczaje innych religii (jak chociażby obchodzenie świąt Bożego Narodzenia), wyznają stare religie, o których mugolski świat zdążył już zapomnieć. Dlatego właśnie świat czarodziejski przepełniony jest wierzeniami starych ludów słowiańskich, nordyckich, grecko-rzymskich, indiańskich (w Ameryce) czy w końcu - celtyckich (w Wielkiej Brytanii). Nie są to jednak religie aż tak głęboko ściągnięte ze starych wierzeń, a wyewoluowane ich części. Wielu z herosów bądź pół-bogów w rzeczywistości okazało się być po prostu czarodziejami z tamtych czasów, o których można przeczytać na kartach podręczników do historii magii. Stąd też rzadkie wspominanie bogów przez czarodziejów, a w zamian mugolskiego „na Boga” usłyszymy z ich ust  chociażby „na brodę Merlina”.

W każdej religii czarodziejskiej można jednak dojrzeć dwoistość natury boskiej nazywanej przez nich Panią Księżyca i Panem Słońca. W różnych częściach świata będą oni nosili różne imiona (np. Pani Matka, Pan Ojciec, Matka-Ziemia, Rogaty-Bóg) jednak ich rola w świecie religijnym czarodziejów będzie podobna. To im czarodzieje oddają cześć wierząc, że to właśnie od nich pochodzi ich magiczna moc, którą zostali obdarowani. Oba bóstwa istnieją na świecie niczym yin i yang, uzupełniając się poprzez bycie swoim całkowitym przeciwieństwem.

XI Święta i obrzędy magiczne

Czarodzieje obchodzą sporo świąt, część z nich zapożyczona jest z innych religii. W ten sposób, w Wielkiej Brytanii dość często obchodzone jest Boże Narodzenie czy Wielkanoc, a także... Walentynki, lubiane przede wszystkim przez młodsze pokolenia. Jest jednak wiele świąt i obrzędów staro-magicznych, które kultywowane są w całym czarodziejskim świecie.

  • 1-2 lutego - Imbolic - Stare, czarodziejskie święto zwiastujące nadejście wiosny. Najczęściej obchodzone jest 1 lutego, ale zdarza się również, że obchodzi się je dzień później. W dawnych czasach był to dzień wielkiego, czarodziejskiego sabatu, podczas którego czarownice i czarodzieje spotykali się razem, by czarować i czcić wiosnę, która miała nadejść już niebawem. Święto to miało oznaczać oczyszczenie przez „ogień i wodę”, a poświęcone było irlandzkiej bogini wiosny, poezji, lecznictwa i rzemiosła, Brigid. Zbiegało się ono z początkiem mleczności owiec. Festiwal Imbolic związany jest też z magią przepowiadania pogody.
    Obecnie święto to jest okazją do wielu festynów odbywających się zarówno w miastach jak i wsiach czarodziejskich. Czarodzieje spotykają się, rozmawiają ze sobą, tańczą staro-pogańskie tańce i śpiewają pieśni. Pod koniec dnia część czarodziejów tańczy wokół stosu, by w końcu podpalić go pochodniami i w ten sposób rozpocząć wejście w nową porę roku. Jest to dzień wolny od pracy w świecie czarodziejskim.

  • 14 lutego - Vali's Day - Czarodziejski odpowiednik Walentynek, kiedy to warzy się eliksiry miłosne oraz przygotowuje drobne upominki dla ukochanych. Dawniej było to święto, podczas którego kobiety starały się uwieść ukochanego mężczyznę wszelkimi dostępnymi środkami, obecnie wiadomym jest, że wszystko ma wymiar bardziej symboliczny. Mówi się, że zapisanie imienia ukochanego bądź ukochanej na pergaminie i spalenie go nad świeczką sprawi, że uczucie zostanie odwzajemnione.

  • 21 marca - Ostara - Inaczej znane jako Równonoc Wiosenna bądź mały sabat. Związany jest ze zrównaniem nocy i dnia oraz wyznacza początek wiosny. Jest to więc święto radosne, podczas którego sadzi się drzewa, krzewy, kwiaty i zioła. Jest to dzień, w którym najlepiej jest zajmować się właśnie zielarstwem, które rozpoczęte w dniu Ostary przyniesie lepsze plony. Symbolem tego święta jest jajko, oznaczające odrodzenie i powstawanie nowego życia. Tego dnia nie odbywają się żadne oficjalne sabaty, jednak wielu czarodziejów organizuje spotkania w gronie najbliższych, podczas których świętuje się ten dzień po cichu. Istotą Ostary jest harmonia i radość z wiosny, która jest kojarzona z nowym, lepszym życiem.

  • 30 kwietnia - Noc Walpurgii - Noc złych duchów, podczas której w czarodziejskim świecie odbywają się sabaty mające na celu przegnać zło ze świata. Dawniej sabat ten odbywał się na górze Brocken, obecnie tradycja kultywowana jest w różnych częściach świata. Czarodzieje wierzą, że dokonując wszelkiego rodzaju zaklęć ochronnych i modląc się do bogów będą w stanie przynieść sobie i bliskim szczęście na następny rok.

  • 1 maja - Beltane - Jedno ze świąt uznawanych za sabat większy. Jest przedłużeniem Nocy Walpurgii i tak samo jak ona dotyczy wygnania zła ze świata.  Trwa od samego rana do wieczora, kiedy to pali się wiklinowe stosy. Tego dnia w oknach stawia się pierwiosnki, kwiaty jarzębiny, głogu, kolcolistu, leszczyny i knieci. Plecie się z nich także wianki, które wiesza się na drzwiach bądź oknach.

  • 19-25 czerwca - Litha - Święto znane także jako Midsummer, będące rozpoczęciem lata. W różnych częściach świata uznaje się inny dzień za główną część Lithy, mimo to zazwyczaj traktowany jest jako tydzień świąteczny. Podczas tego tygodnia bardzo częste jest wróżenie i medytacja za pomocą świec i kadzideł. Pod sam koniec święta palone są stosy na wzgórzach, mające zamknąć wszystkie obrzędy magiczne. Mówi się, że to właśnie w tym okresie magowie są bardziej podatni na przewidywanie przyszłości, a osoby obdarzone trzecim okiem bywają niespokojni.

  • 1 sierpnia - Lammas - Święto obchodzone w nocy z 31 lipca na 1 sierpnia. Nazywane również festiwalem miłości, podczas którego świętuje się nadchodzące żniwa. Wyznacza początek zbiorów pszenicy i jęczmienia. Związane jest z boginią, której imię oznacza poród i jego bóle. Tego dnia piecze się chleb ze świeżo zebranego zboża i dzieli nim z najbliższymi.

  • 21 września - Mabon - Równonoc jesienna i drugie święto plonów. Jest to dzień, w którym czarodzieje dziękują za wszystko, co otrzymali w danym roku. Nie jest to święto huczne, wręcz przeciwnie - spędzane w zaciszu własnego domu, gdzie każdy może spokojnie medytować.

  • 31 października - Samhain - Popularniejszą nazwą tego święta jest Hallowe'en. Należy ono do czterech wielkich sabatów, podczas których czarodzieje świętują zmiany w naturze. Tym razem jest to zakończenie żniw, a co za tym idzie - święto to uznawane jest za czarodziejski koniec roku. podczas tego dnia granica pomiędzy światem materialnym a niematerialnym jest najcieńsza, dlatego też często noc ta wykorzystywana jest do rozmów ze zmarłymi. Samhain dotyczy też właśnie tych wszystkich, którzy odeszli. To dzień, w którym czci się zmarłych i starszych członków rodziny. Powszechnie uważa się to za święto ciemności, co często wykorzystywane jest przez czarnoksiężników do zwiększenia siły swoich zaklęć.

  • 29 listopada - Noc Wróżb - Znana w mugolskim świecie jako Wigilia Świętego Andrzeja. Dawniej święto to miało charakter całkowicie matrymonialny, podczas którego każda niezamężna panna stawała przed wróżką, która przewidywała kiedy i w jakich okolicznościach pozna swojego przyszłego męża. Było to bardzo poważne święto, w oparciu o którego wyniki układano dalsze życie córek i sióstr. Obecnie jest to noc, podczas której dziewczęta bawią się w swoim gronie od czasu do czasu stawiając jedną z wróżb, jakie są do tego przeznaczone. Istnieje wiele sposobów na uczczenie tego dnia, są to między innymi rytuały polegające na:
    • wysiewaniu w garnkach lub na skrawku pola ziarna lnu i konopi, które zagrabia się męskimi spodniami w nadziei, że sprowadzi to do domu kandydata na męża;
    • poszczeniu przez cały dzień, by we śnie ukazał się przyszły mąż;
    • zrywaniu gałęzi wiśni bądź czereśni, która jeżeli zakwitnie do połowy grudnia zwiastować będzie rychłe zamążpójście;
    • losowaniu przedmiotów o symbolicznym znaczeniu;
    • laniu wosku na zimną wodę.

  • 21 grudnia - Yule - Przesilenie zimowe będące jednym z największych świąt czarodziejskich. Tego dnia bardzo ważne jest palenie świec i ognisk, które mają ocieplić stosunki międzyludzkie i przynieść czas spokoju i wytchnienia. Bardzo częstym zwyczajem jest także wieszanie jemioły w swoim domu, co ma przynieść szczęście i pieniądze. Jemiołę taką (ususzoną) trzyma się przez cały rok i podczas następnego Yule po prostu podmienia na nową. Starą należy wtedy spalić w kominku.


XII Tradycje czarodziejskie

Każda kultura kształtuje swoje własne tradycje i zwyczaje. Tak samo stało się z czarodziejami, którzy odgradzając się od mugolskiego świata wiele ze zwyczajów nie tyle zachowali z dawnych czasów, co przekształcili pod siebie. Naleciałości mugolskie oczywiście znajdują się w wielu rodzinach, w których mugolstwo było na porządku dziennym, jednak czystokrwiste, szlacheckie rody mają ich w sobie zdecydowanie mniej.

Celebrowanie narodzin

Narodziny dziecka były i są dość ważnym elementem życia każdej z rodzin, szczególnie tych czystokrwistych. Nadal panuje pogląd, że to chłopiec powinien być dziedzicem, w końcu tylko dzięki męskim potomkom nazwisko jest w stanie przetrwać. Niezależnie jednak od płci nowo narodzonego dziecka, cała rodzina świętuje jego przyjście na świat. Zazwyczaj urządza się przyjęcie, na którym zjawiają się wszyscy ważniejsi i bliżsi członkowie rodziny. Każdy z prezentem dla dziecka. Szczególnym faktem jest to, iż na tym spotkaniu wybierany jest rodzic zastępczy (w środowiskach bardziej zaznajomionych z mugolskimi zwyczajami nazywany jest on ojcem bądź - rzadziej - matką chrzestną), który błogosławi dziecko według panującej w rodzinie wiary. Zobowiązuje się on być jego opiekunem w razie śmierci rodziców oraz, teoretycznie, staje się ważną w życiu dziecka istotą.

Obchodzenie urodzin

Każde kolejne urodziny dziecka są powodem do świętowania. Być może dlatego, że zapatrzeni w przeszłość czarodzieje, lepiej niż mugole pamiętają czasy, gdy nie każde dziecko dożywało pełnoletności. Ba, nie każde dożywało nawet wieku szkolnego, dlatego też teraz, w czasach w których śmierć przed dziesiątym rokiem życia jest mało prawdopodobna, celebruje się to ze zdwojoną siłą. Wszelkie przyjęcia i masa prezentów są znane głównie wśród najbogatszych rodzin, jednak i te biedniejsze zawsze starają się podkreślić ważność kolejnego roku życia. Poza tym, urodziny dziecka są świetnym pretekstem do urządzenia kolejnego przyjęcia, spotkania się z członkami rodziny i innymi przedstawicielami ważnych rodów, na których można uzgodnić przyszłość dzieci wszystkich.

Świętowanie wejścia w wiek szkolny

Wejście w wiek szkolny jest wśród czarodziejów bardzo ważnym okresem. Dziecko zaczyna bowiem uczyć się używania magii świadomie, może powoli kształtować swoje umiejętności. Dostaje, w przypadku Wielkiej Brytanii, zaproszenie do Hogwartu bądź dostaje się do innej szkoły, do której wcześniej zapisali go rodzice. To czas pierwszych szkolnych zakupów na ulicy Pokątnej, wybór różdżki, podręczników, kociołków i zwierzątka, które będzie towarzyszyło dziecku przez dziesięć miesięcy w roku podczas przynajmniej siedmiu lat nauki. Dzieci zazwyczaj dostają dodatkowy prezent od rodziców z okazji pójścia do szkoły bądź już po ceremonii z Tiarą Przydziału, kiedy wiadomo już do jakiego domu w Hogwarcie trafiły.

Osiągnięcie pełnoletności

Czarodzieje osiągają pełnoletność w wieku siedemnastu lat. Wyprawia się wtedy większe i ostatnie przyjęcie organizowane przez rodziców z okazji urodzin dziecka. Wejście w pełnoletność jest istotne, gdyż czarodzieje od tej pory mogą używać magii poza szkołą. Stają się pełnoprawnymi obywatelami magicznego świata i - w teorii - mogą decydować sami za siebie. Zazwyczaj siedemnaste urodziny są ostatnim momentem, kiedy rodzice ustalają szczegóły ich dalszego życia, jak chociażby zaręczyny z synem przyjaciela z dobrej rodziny. Pośród rodzin czystokrwistych, jeżeli dziecko ma więcej niż siedemnaście lat i jeszcze nie jest zaręczone musi być z nim coś nie tak. Coraz więcej rodzin odchodzi od takiego poglądu, jednak te najbardziej tradycyjne wciąż patrzą na to w ten sposób.

Tradycyjne śluby i wesela

Śluby są w czarodziejskim świecie, zwłaszcza wśród rodzin czystokrwistych, traktowane przede wszystkim jako kontrakty. Wiązanie się dwóch rodzin, by czerpać z tego korzyści. Małżeństwa z miłości są spotykane bardziej wśród czarodziejów krwi mieszanej, gdyż wśród czystokrwistych postrzegane są dość nieprzychylnie (chyba, że zakochałeś się w dobrze urodzonej pannie, której rodzina jest wysoko w hierarchii). Według tradycji, para powinna być narzeczeństwem przynajmniej przez rok, zanim się ze sobą pobiorą, jednak bardzo często odchodzi się od tego zwyczaju. Narzeczeństwo nie powinno ze sobą mieszkać aż do dnia ślubu, który zazwyczaj zawierany jest w domu panny młodej, gdzie przygotowywana jest cała ceremonia a także wesele. Z różnych przyczyn, zwłaszcza jeżeli rodzina pana młodego ma dużo większe znaczenie polityczne i społeczne, śluby odbywają się w posiadłości należącej do jego rodu.

Sam ślub jest ceremonią religijną, więc zależny jest od tego, czy czarodzieje wyznają wiarę tradycyjną czy inną. W przypadku wiary tradycyjnej, pannę młodą panu młodemu przekazuje jej ojciec (bądź najstarszy, najbliższy krwią męski krewny). Dłonie pary zostają przewiązane białą wstęgą podczas mowy wygłaszanej przez kapłana.

Czarodzieje ubierają się w specjalne, odświętne szaty. Czarownice noszą tradycyjne, długie suknie. Panna młoda jako jedyna podczas ceremonii i wesela ma na sobie białą suknię. Zamiast welonu czarownice zakładają na głowę wianki z różnych, wybranych przez siebie kwiatów, mających symbolizować to, czego pragną w swoim małżeństwie. Wesele rozpoczyna się tańcem pary młodej, po którym następuje przemowa najbliższych osób (zazwyczaj ojca panny młodej i najlepszego przyjaciela pana młodego). W trakcie wesela panna młoda rzuca wiankiem. Ta z panien, która go złapie będzie kolejna - według wierzeń - w kolejce do zamążpójścia.

Pogrzeby i spojrzenie na śmierć

Czarodzieje żyją dłużej niż mugole, co nie zmieniam faktu, że nadal są istotami śmiertelnymi. Wielu czarodziejów nie może się z tym pogodzić, wiele było więc prób uzyskania nieśmiertelności. Jak dotąd nikomu, oficjalnie, się to nie udało. Kiedy czarodziej umiera, chowany jest wraz ze swoją różdżką. Stawia im się proste nagrobki, składające się jedynie z krzyży celtyckich bądź płyt wystających z ziemi. Żałoba po czarodzieju trwa, według tradycji, pół roku podczas którego najbliżsi zmarłego noszą jedynie czarne szaty. Na pogrzebie, a także bezpośrednio po śmierci, czarodzieje unoszą różdżki w górę w ramach szacunku do zmarłego.



XIII Magiczne sposoby transportu

Istnieje wiele sposobów magicznego transportu. Począwszy od użycia magii i przeniesienie własnego ciała w inne miejsce, aż po korzystanie z zaklętych na różny sposób przedmiotów. Każdy ze sposobów ma swoich zwolenników i przeciwników, a niektóre z nich mogą być niebezpieczne, nielegalne bądź po prostu nieprzyjemne w użytkowaniu. Różnią się jednak nie tylko rodzajem transportowania ale także dystansem, jaki mogą w tym samym czasie pokonać.

  • Teleportacja - jest jedną z magicznych sztuk transportu. W skrócie polega ona na znikaniu i pojawianiu się w zupełnie innym miejscu przy użyciu siły woli. Jest to bardzo trudna sztuka, a błędy w jej wykonaniu mają katastrofalne skutki. Teleportacja jest najszybszą magiczną metodą dotarcia z jego do drugiego punktu, jednak z uwagi na trudność w opanowaniu sztuki lub po prostu braku sympatii do tego środka transportu wielu czarodziejów z niego rezygnuje. Niektóre miejsca mają specjalne zabezpieczenia przez możliwością aportowania się lub deportowania się z uwagi na bezpieczeństwo (np. szkoły czarodziejskie, czy więzienia).

  • Miganie - umiejętność będąca słabszą wersją aportacji. Polega na szybkim przeniesieniu się z miejsca na miejsce, w odległość oddaloną od czarodzieja o maksymalnie kilka metrów poprzez "mignięcie". Miganie pozostawia po sobie czarną smugę, która ujawnia tor lotu używającego. Można zastosować umiejętność, by przedostać się w położone wysoko miejsce, do amortyzacji upadku lub uniknięcia zaklęcia. Na forum obowiązuje ograniczenie użyć migania do dwóch razy na jeden post z przerwą na dwa kolejne.

  • Świstokliki - zwykłe, najczęściej całkowicie nieatrakcyjne (po to by żaden mugol nie zechciał ich dotknąć) przedmioty zaklęte zaklęciem Portus. Jego zadaniem jest przeniesienie czarodzieja z jednego punktu do drugiego, jednak podróż ta uznawana jest za bardzo nieprzyjemną i u wielu użytkowników świstoklików wywołuje chorobę świstoklikową. Bardzo ważnym elementem korzystania ze świstoklika jest wyczucie czasu, by wiedzieć kiedy dokładnie go dotknąć. Zrobienie tego za późno, bądź skorzystanie ze świestoklika, który został w jakiś sposób dezaktywowany może skończyć się katastrofalnie. świstokliki różnią się między sobą przede wszystkim tym, z czego zostały zrobione. Żeby transportować się pomiędzy krajami za pomocą świstoklika wymagana jest zgoda Ministerstw obu narodów.

  • Sieć fiuu - to sieć łącząca ze sobą wybrane kominki w Wielkiej Brytanii. Miejsce można zarówno zabezpieczyć przed tym środkiem transportu, jak i zgłosić do Ministerstwa chęć uczynienia ze swojego kominka jednego z łączników. Aby skorzystać z sieci fiuu należy wejść do kominka, rzucić proszkiem fiuu w ziemię i wypowiedzieć nazwę miejsca, do którego chce się udać. Sieci fiuu można użyć jako magicznego telefonu - wsadzając w płomienie samą głowę można nawiązać kontakt z osobą po drugiej stronie, chociaż klęczenie na podłodze przez cały okres rozmowy nie należy raczej do najprzyjemniejszych doświadczeń. Każdy czarodziej może korzystać z sieci fiuu za darmo, jednak należy pamiętać, że każde skorzystanie z niej jest odnotowywane przez Ministerstwo Magii.

  • Miotły - jeden z najpopularniejszych sposobów transportu, nie jest jednak dobry do podróży na długie dystanse. Przez brak funkcji niewidzialności nie nadaje się absolutnie do lotów nad mugolską częścią świata. Produkowane są różne modele, przeznaczone do szybszego przemieszczania się bądź odwrotnie - lepszego hamowania. Są używane do gry w quidditcha, gdyż w tych czasach coraz mniej czarodziejów korzysta z nich jako środków transportu. By działały używa się na nich specjalnego zaklęcia, które sprawia, że latają.

  • Latające ławki - zwykłe ławki, na które zostało rzucone zaklęcie latające. Używane zgodnie z przeznaczeniem są bezpieczne choć zdecydowanie nie polecane osobom z problemami i bólami szyi, a także kobietom w ciąży. Mają własną wolę, dlatego też posługiwanie się nimi może być niebezpieczne, jeżeli nie przestrzega się instrukcji.

  • Latające dywany - wyjątkowo wygodny środek transportu, chociaż w obecnych czasach zakwalifikowany jest do dość długiego spisu przedmiotów zakazanych w Wielkiej Brytanii. Dywan taki można nabyć nielegalnie, ale trzeba się z nim pilnować - nieostrożne korzystanie może zakończyć się wizytą kogoś z Ministerstwa.

  • Latające rowery - wyglądem przypominające zwykłe, mugolskie rowery te środki transportu są zdecydowanie wygodniejsze od mioteł czy ławek. Podobnie jak on latają dzięki zaklęciu ich odpowiednim czarem, jednak w przeciwieństwie do nich nadają się również do podróży wśród mugoli, gdyż droższe modele wzbogacone są o system niewidzialności.

  • Latające motory - dość nowoczesne wynalazki zarówno dla mugoli jak i czarodziejów. Podróże latającymi motorami są zdecydowanie szybsze i wygodniejsze, jednak nie każdego na nie stać. Mają wbudowany system niewidzialności, a niektóre z nich mają nawet naczepy, dzięki którym można przewozić więcej osób.

  • Latające samochody - szczyt najnowszej technologii. Takim samochodem można przemierzyć dość spore odległości w szybkim czasie, a także nie trzeba martwić się o zdemaskowanie przed mugolami, gdyż każdy model posiada system niewidzialności. Wyglądem przypominają mugolskie maszyny, lecz nie są jeszcze tak popularne wśród czarodziejów - być może ze względu na cenę, być może ze względu na niechęć czarodziejów do wszystkiego, co nowe.

Na chwilę obecną samochody są jednak tak drogie, że stać na nie jedynie najbogatszych oraz urzędy pracy, które potrzebują transportu podczas wykonywania zadań. Z tego też powodu większe dystanse czarodzieje pokonują za pomocą pociągów i statków (przy czym tylko nieliczne przeznaczone są wyłącznie dla czarodziejów, w wielu przypadkach równoznaczne jest to z podróżą wśród mugoli).



XIV Magiczne powiedzenia

Każda kultura i społeczność ma to do siebie, że wytwarza przechodzące z pokolenia na pokolenie powiedzenia i mądrości. Podobnie jest z czarodziejami, którzy wychowywani z daleka od mugoli wykształcili własną pulę powiedzonek. Wiadomo, że nie każdy czarodziej musi się nimi posługiwać, tak samo jak nie posługuje się nimi każdy mugol. Przygotowaliśmy dla was listę powiedzonek, które znane są wśród czarodziejskiej społeczności i podczas rozmów można je usłyszeć.

  • Biedna żona to taka, która ma charłaka/mugolaka.
  • Być pracowitym jak skrzat.
  • Co ma goblin do olbrzyma?
  • Co szlamie po rozumie, gdy go użyć nie umie?
  • Co z oczu, to z różdżki.
  • Czas to galeon.
  • Darowanemu skrzatowi nie zagląda się w zęby
  • Dzieci i szlamy głosu nie mają.
  • Galeony szczęścia nie dają.
  • Gapić się jak mugol na hogwarckie wrota.
  • Gapić się jak sowa w gnat.
  • Gdyby rączka nie machała, to by różdżki nie złamała.
  • Głupota szlam nie zna granic.
  • Każda różdżka ma dwa końce.
  • Kląć jak goblin u Gringotta.
  • Masz to jak u Gringotta.
  • Miej go/ją Salazarze/Roweno/Helgo/Godryku w swojej opiece.
  • Nadzieja matką szlam.
  • Nie masz za knuta wyobraźni.
  • Niech go/ją klątwa świśnie.  
  • Nie kupuj sowy w worku.
  • Nie od razu Hogwart zbudowano.
  • Nie płacz nad rozlanym eliksirem.
  • Nie ruszaj szlamu, bo śmierdzi.
  • Nie szata zdobi czarodzieja.
  • Nie wszystko knut, co się świeci.
  • Nie wywołuj centaura z lasu.
  • Pan każe - skrzat musi. / Pan rozkazał, to skrzat musi.
  • Pasuje jak różdżka do oka.
  • Pergamin jest cierpliwy, wszystko zniesie.
  • Pierwsze skrzaty za krzaki.
  • Poznać głupiego po różdżce jego.
  • Raz za różdżką, raz przed różdżką.
  • Różdżka ci w oko!
  • Salazarze/Roweno/Helgo/Godryku, uchowaj mnie od tego.
  • Sowa sowie oka nie wykole.
  • Szlam nie sieją, same się rodzą.
  • Szlam wypływa ci z butów.
  • Szlama ma zawsze szczęście.
  • Szlamie zawsze wiatr w oczy.
  • Wpaść jak goblin/skrzat w latrynę.
  • Wyrzuć go drzwiami, to kominkiem wlezie.