Mortis - Czarodzieje 1939

Pełna wersja: „Poradnik młodego uzdrowiciela” - Henry Pollingtonious
Aktualnie przeglądasz uproszczoną wersję forum. Kliknij tutaj, by zobaczyć wersję z pełnym formatowaniem.
[Obrazek: 99mFzqs.jpg]
Dostęp: Hogwart, Biblioteka magiczna, Biblioteka św. Munga, Esy i Floresy, Scrivenshaft

PORADNIK MŁODEGO UZDROWICIELA
Henry Pollingtonious


Spis treści


I Wprowadzenie

Przedmowa, Uwagi na temat bezpieczeństwa i stosowania magii uzdrowicielskiej.

II Podstawowe zaklęcia

Bazowa wiedza wymagana od każdego początkującego magomedyka.

III Poziom rozszerzony czarów

Potężniejsze, bardziej skomplikowane zaklęcia uzdrowicielskie.

IV Eliksiry lecznicze - powtórzenie

Informacje na temat najważniejszych specyfików i medykamentów.


I Wprowadzenie

Książka ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób z aspiracjami do zostania skutecznymi uzdrowicielami. Zawarte w niej techniki, zaklęcia i eliksiry stanowić będą doskonałą pomoc podczas przygotowania do egzaminów, stażu i pracy z pacjentami. Oprócz tego drugi rozdział poradnika, Podstawowe zaklęcia spełniać może także funkcję podręcznika pierwszej pomocy - przyda się więc każdemu, kto zechce poświęcić odrobinę wolnego czasu na zapoznanie się z najbardziej bazowymi technikami ratowania zdrowia, a może nawet życia osób w nagłych sytuacjach kryzysowych.


Uwagi na temat bezpieczeństwa i stosowania magii uzdrowicielskiej

Studiując zawarte w poradniku zaklęcia należy pamiętać o zachowaniu odpowiednich środków ostrożności. Rzucanie zaklęć uzdrowicielskich bez odpowiedniego przygotowania może prowadzić do wyrządzenia jedynie większej krzywdy!  Pierwszą zasadą uzdrowicielstwa jest nie szkodzenie. Kolejną, o której należy bezwzględnie pamiętać jest zapewnienie bezpieczeństwa sobie, zanim zacznie się udzielać pomocy innym - martwy uzdrowiciel do niczego się już nie przyda, a zdrowy ma szansę pomóc znacznie większej ilości osób!


II Podstawowe zaklęcia

Zanim uzdrowiciel rozpocznie pracę z pacjentami powinien poznać podstawowe zaklęcia zawarte w tym rozdziale, bez ich znajomości bowiem naraża na niebezpieczeństwo i utratę zdrowia zarówno osoby, które trafią pod jego opiekę, jak również samego siebie! Magiczna medycyna, jak żadna inna dziedzina czarów, wymaga od jej adeptów bezbłędnego opanowania wszystkich podstawowych czarów i technik, dla zdobycia rzetelnej bazy pod dalszą naukę podczas stażu pod okiem bardziej doświadczonych magomedyków.

  • Anapneo - Zaklęcie udrożniające drogi oddechowe. Przydaje się zarówno podczas ataków paniki, jak i poważniejszych dolegliwości utrudniających oddychanie.
  • Anesthesia - Zaklęcie znieczulające, tymczasowo ujmujące pacjentowi cierpienia. Użycie go skutkuje osłabieniem uczucia bólu w wybranej części ciała, nie można znieczulić nim jednak całkowicie, ani pozbawić czucia całego ciała.
  • Episkey - Leczy i regeneruje drobne uszkodzenia ciała, takie jak złamany nos, siniaki czy podbite oko. Przy zaklęciu występuje błysk słabego seledynowego światła.
  • Frigus - Zaklęcie łagodzące i ochładzające oparzenia. Nie leczy samych ran, ale przynosi chwilową ulgę i może być wielokrotnie powtarzane na jednym celu. Poprawia samopoczucie i dobrze działa w połączeniu z maściami na oparzenia.
  • Patet virens - Zaklęcie stabilizujące i niwelujące zawroty głowy u osoby, na którą zostało rzucone.
  • Pryparki - Wyczarowuje na czole pacjenta zimny, mokry okład, który pomimo upływu czasu nie zwiększa swojej temperatury i nie trzeba go zmieniać - wystarczy usunąć, kiedy nie jest już potrzebny.
  • Pulsatio - Zaklęcie przywracające akcję serca. Działa jedynie na osoby, u których zatrzymanie akcji wystąpiło mniej niż trzy minuty od rzucenia czaru. Powoduje pojawienie się drobnych, złotawych iskierek przeskakujących po ciele pacjenta, odczuwalnych jako delikatne mrowienie.
  • Rennervate - Zaklęcie pobudzające i rozbudzające. Ocuci nieprzytomnego pacjenta, na którego zostanie rzucone. Czarowi towarzyszy rozbłysk jasnego, bladożółtego światła.
  • Reses - Proste zaklęcie, dzięki któremu rzucający może unieruchomić daną kończynę. Zostaje ona tymczasowo usztywniona przy pomocy magicznego opatrunku, który zaczyna rozpadać się z czasem. Dobrze działa w przypadku zwichnięć, ale złamania wymagają dalszego leczenia.

III Poziom rozszerzony czarów

Zaklęcia znajdujące się w tym rozdziale to formuły i techniki, których opanowanie wymagane jest do zostania pełnoprawnym, uznanym przez Ministerstwo Magii uzdrowicielem. Większości z nich stażysta nauczy się podczas swoich praktyk pod okiem starszych kolegów po fachu, warto jednak przysiąść nad książką i potrenować je także na własną rękę od czasu do czasu, celem nabycia rzetelnej wiedzy, która nie zawiedzie nas podczas spotkania z osobą potrzebującą. Szczególnie biorąc pod uwagę wysoki poziom i skomplikowane użytkowanych w magicznej medycynie technik.


czary proste:
  • Egritudo - Zaklęcie diagnostyczne odpowiadające na pytania zamknięte. Dzięki niemu rzucający może przebadać pacjenta. Jeśli koniec różdżki zaświeci na zielono, odpowiedź się zgadza. Jeśli na czerwono, nie jest prawdą. Za pomocą tego czaru można postawić na szybko cztery różne diagnozy, dodając do podstawowej formuły końcówki: Ossium - pytanie o złamania; Toxicum - pytanie o zatrucia; Incantatio - pytanie o przebywanie pod wpływem jakiegoś zaklęcia; Potio - pytanie o przebywanie pod wpływem eliksiru.
  • Constitue ossa - Zaklęcie nastawiające kości. Wymaga bezpośredniego kontaktu czubka  różdżki leczącego z miejscem złamania. Nie niweluje bólu towarzyszący nastawianiu.
  • Tenuistis corruptio - Zaklęcie zatrzymujące efekty gnilne na zwłokach, pozwalające na przeprowadzenie lepszych oględzin lub ustabilizowanie stanu zwłok, zanim te zdołają trafić do miejsca badań czy identyfikacji.
czary skomplikowane:
  • Addormio - Wprowadza osobę, na którą rzucono to zaklęcie w głęboki stan magicznej śpiączki, podczas której pacjent nie odczuwa jakiegokolwiek bólu, a jego stan pogarsza się w zwolnionym tempie, nie ma też jednak świadomości niczego, co dzieje się wokół niego.
  • Ardettum - Leczy w pełni poparzenia i sprawia, że zostają po nich jedynie łagodne rumieńce. Jest w stanie prędko uzdrowić nawet duże fragmenty poważnie poparzonej skóry. Jeśli jednak oparzenia są wynikiem zetknięcia się z klątwą Szatańskiej pożogi leczenie trwa o wiele dłużej i nawet to zaklęcie nie jest w stanie znacząco przyspieszyć tego procesu.
  • Doiteain a beli - Silne zaklęcie neutralizujące niewłaściwe użycie potężnych zaklęć transmutacyjnych. Pomaga doprowadzić do porządku pozbawione części członków ciała, które zostały rozszczepione podczas niewprawnej teleportacji.
  • Ferula - Zaklęcie lecznicze wyczarowujące bandaże i szyny do opatrzenia oraz usztywnienia złamania.
  • Ne contagione - Rzucone na osobę zakaźnie chorą powoduje, że przez pewien czas nie może ona zarazić nikogo w pobliżu. Długość trwania zaklęcia zależy od jego siły, zwykle działa od kilku godzin do kilku dni, maksymalnie tygodnia przy perfekcyjnym rzucie. Stosowanie zbyt często na jednej osobie może wywołać nieprzyjemne skutki uboczne.
  • Prohibere sangius - Zaklęcie hamujące wewnętrzne krwawienia, nie pozwalając pacjentowi na utopienie się we własnej krwi po doznaniu poważnych obrażeń, których nie da się wyleczyć z zewnątrz.
  • Retro transitium - Zaklęcie rzucane zwykle na zakażone, zaropiałe rany jątrzone paskudnymi dolegliwościami. Jest w stanie oczyścić nawet głębokie zakażenia, częściowo cofając proces obumierania tkanek. Do poprawnego działania i zaleczenia ran przydatne są zaklęcia gojące i odpowiednie eliksiry.
  • Vulnera sanatur - Leczy głębokie rany, na przykład te zadane przez urok Sectumsempra. Zabliźniają się one pod wpływem zaklęcia, czasem pozostawiając po sobie blizny i uczucie pieczenia, jeśli czar został rzucony niezbyt wprawnie.

IV Eliksiry lecznicze - powtórzenie

Poza szeroką gamą zaklęć uzdrowicielskich, w pracy magomedyka ważna jest również znajomość tajników zielarstwa oraz eliksirów. Specyfiki związane z tymi dziedzinami, takie jak maści, napary, wywary, krople i wiele innych stosowane są w uzdrowicielstwie każdego dnia i każdy, kto chce zajmować się tą dziedziną magii profesjonalnie, musi stale dokształcać się także i pod tym względem, by być na bieżąco z najnowszymi trendami w ziołolecznictwie. Poniższy rozdział pomoże przyswoić sobie podstawy z tematu eliksirów używanych w uzdrowicielstwie, jednak by zdobyć naprawdę rzetelną wiedzę warto zajrzeć także do takich pozycji jak chociażby "Receptury" autorstwa Davida McDonalda czy "Eliksiry dla zaawansowanych" Libacjusza Borage'a, rzecz jasna nie rezygnując też z najbardziej podstawowego podręcznika do eliksirów, jakim są "Magiczne wzory i napoje" Jiggera.


✺ Antidotum na łatwe trucizny
Ciemnozielony, bezwonny eliksir
Przeciwdziała popularnym truciznom, a także skutkom ukąszeń czy użądleń różnych stworzeń. Jest odtrutką na eliksir osłabiający, wywar z anielskiej trąby oraz wywar z muchomora. Bardzo często stosowany, nie powoduje skutków ubocznych w razie przedawkowania. W przypadku zażycia mikstury o słabej jakości powoduje jedynie niestrawność i mniejszą skuteczność w walce z zatruciem.
Składniki: bezoar, składnik standardowy, woda miodowa, 2 listki mięty pieprzowej, mandragora
Sposób przygotowania: Do wody miodowej dodaj rozkruszony bezoar i gotuj przez około dwanaście minut. Równocześnie rozrób w moździerzu dwa listki mięty pieprzowej z dwoma łyżkami sproszkowanego składnika standardowego i do tak przygotowanego pyłu dolej wrzącej wody. Po wygotowaniu bezoaru z wodą miodową, połącz obie porcje składników w kociołku i mieszając powoli w lewą stronę gotuj na wolnym ogniu przez kolejnych osiem minut. Kiedy eliksir zmieni kolor na czarny, wrzuć do środka starty korzeń mandragory. Po kolejnej godzinie eliksir powinien przybrać kolor ciemnozielony i być gotowy do spożycia po ostudzeniu.

✺ Balsam na poparzenia
Pomarańczowa, gęsta maść o delikatnym, kwiatowym zapachu.
Maść stosowana na wszelkie poparzenia. Leczy, ochładza i przede wszystkim - neutralizuje ból. W przypadku mniejszych oparzeń jest w stanie zaleczyć wszystko, w przypadku większych pozostawia niestety blizny. Źle uwarzona jest żrąca i bardzo niebezpieczna.
Składniki: 3 stokrotki, lubczyk, mandragora, bezoar, woda z rzeki Lete
Sposób przygotowania: Cały proces warzenia trwa około godziny. W kociołku należy przygotować letnią wodę, którą następnie mieszamy z wodą z rzeki Lete, dodając tą drugą wąską strużką, bez nadmiernego pośpiechu. Obrany i pokrojony w plastry korzeń mandragory moczymy w przygotowanej w kociołku mieszance przez około pół godziny, po czym wyławiamy mandragorę łyżką z sitem i włączamy ogień pod kociołkiem. Rozdrobnione stokrotki, lubczyk i bezoar dodajemy niewielkimi porcjami przez następnych dwadzieścia minut, mieszając powoli, aż balsam zgęstnieje i nabierze soczystej, pomarańczowej barwy.

✺ Balsam z płonącej lewizji
Złotawy, gęsty balsam.
Działa kojąco na wszelkiego rodzaju rany, niweluje podrażnienia i zaognienia. Lekko chłodnawy w dotyku, pomaga też przy drobnych poparzeniach i różnego typu naruszeniach naskórka. Należy nieznacznie podgrzać przed użyciem, nie podgrzewając jednak całej butelki, a jedynie przeznaczoną do użycia część.
Składniki: lewizja, woda miodowa, lawenda
Sposób przygotowania: W kociołku zagotuj niewielką ilość wody, a następnie stopniowo dodawaj do niej wodę miodową. Odczekaj dziesięć minut, aż wywar nabierze ciemnoniebieskiego koloru. Wymieszaj trzykrotnie w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, równocześnie dodając sproszkowaną lub dobrze posiatkowaną lawendę. Po siedmiu minutach ściągnij kociołek z ognia i wrzuć do środka lewizję. Po tej czynności wykonywany balsam powinien stać się gęsty o błękitnej barwie. Łączny czas warzenia to około pół godziny.

✺ Balsam ze stokrotki
Biała, półprzezroczysta, półpłynna masa. Łatwo się rozsmarowuje.
Powszechnie wykorzystywany w medycynie magicznej balsam, który zasklepia rany i usuwa świeże blizny. Przygotowanie go nie nastręcza zbyt dużo problemów i może być przechowywany nawet bardzo długi czas, jeśli znajduje się w szczelnie zamkniętym, schłodzonym pojemniku.
Składniki: 2 korzonki stokrotek, woda miodowa, 3 rogate ślimaki
Sposób przygotowania: Do zagotowanej, a następnie ostudzonej wody do temperatury pokojowej włóż wnętrzności trzech rogatych ślimaków i wymieszaj trzykrotnie w prawo. Do naczynia wsyp drobno pokrojone korzonki stokrotek i połóż kociołek nad ogień. Gotuj wywar tak długo, aby cała woda wyparowała z kociołka. Na koniec dodaj trzy krople wody miodowej. Łączny czas warzenia to około 20 minut.

✺ Eliksir czyszczący rany
Purpurowej barwy, niezbyt gęsty eliksir o delikatnym, miętowym zapachu.
Używany do odkażania ran, ale może być również użyty do odkażenia przyrządów pracy magomedyka. Do użycia wystarczy rozpuścić w wodzie kilka jego kropli tak, by zabarwiła się ona na różowo. Podczas stosowania bezpośrednio na ranę może wywołać uczucie pieczenia.
Składniki: woda miodowa, mandragora, 2 rogate ślimaki, mięta pieprzowa
Sposób przygotowania: Na gotującą się wodę wlej dwie krople wody miodowej. Gotuj przez trzy minuty, mieszając eliksir co trzydzieści sekund dwoma okrążeniami w prawo. Dodaj wysuszoną mandragorę oraz dwa rogate ślimaki. Stopniowo dodawaj świeże listki mięty pieprzowej. Pozwól warzyć się miksturze przez pół godziny. Po tym czasie powinna przybrać żółty kolor. Łączny czas warzenia to około 40 minut.

✺ Eliksir ekstrapieprzowy
Pomarańczowo-czerwony, bezwonny, lekko piekący w usta przy przełykaniu.
Eliksir, który pozwala złagodzić objawy przeziębienia i katar. Znany jest ze swojej skuteczności, da się nim wyleczyć większość przeziębień. Jest silniejszą wersją Eliksiru pieprzowego. Może wystąpić skutek uboczny, a mianowicie wydobywanie się pary z uszu nawet do kilku godzin po zażyciu eliksiru. Eliksir kiepskiej jakości powoduje wzrost gorączki i niestrawność.
Składniki: mandragora, róg dwurożca, ziarno pieprzu
Sposób przygotowania: W moździerzu dokładnie utrzyj ziarno pieprzu i wsyp go do kociołka. Do środka nalej dwie chochle zimnej wody. Wierzch eliksiru posyp dwoma szczyptami sproszkowanego rogu dwurożca. Wymieszaj wywar dwa razy w prawo oraz trzy razy w lewo. Gdy mieszanina zacznie przybierać kolo żółty dodaj posiekaną w kostkę mandragorę. Postaw kociołek nad palnikiem i doprowadź do wrzenia. Poczekaj pięć minut, aż eliksir przybierze kolor zielony i dodaj odrobinę rogu dwurożca.

✺ Eliksir na kaszel
Bezbarwna, bezwonna, wodnista substancja.
Popularny eliksir używany najczęściej w okresie przeziębień. W kilka godzin likwiduje uciążliwy kaszel. W błyskawicznym tempie radzi sobie z dolegliwościami. Źle uwarzony działa jednak zupełnie odwrotnie i zamiast likwidować kaszel, nasila go - nieraz do etapu, w którym poszkodowany zaczyna się nim dusić.
Składniki: proszek z rogu dwurożca, 1 liść pokrzywy, składnik standardowy, lawenda
Sposób przygotowania: Zimną wodę z wsypanym do niej składnikiem standardowym wymieszaj dokładnie. Postaw na ogniu i gotuj przez co najmniej godzinę, dopiero potem dodaj pokrzywę wraz z proszkiem z rogu dwurożca i znowu zamieszaj. Pozostaw gotujący się na bardzo małym ogniu wywar na trzydzieści minut. Lawendę dodaj trzy minuty przed końcem warzenia eliksiru. Warzenie trwa około dwóch godzin.

✺ Eliksir poprawiający wzrok
Żółtawy, wodnisty eliksir pozbawiony woni.
Eliksir leczniczy, który przywraca wzrok osoby go pijącej i przeciwdziała skutkom zaklęcia klątw. W przypadku zażycia przez osobę zdrową działa podobnie do zaklęcia Suspensorius, wyostrza jednak tylko wzrok. Słabej jakości eliksir powoduje zamglony obraz i pieczenie oczu.
Składniki: piołun, mandragora, róg jednorożca
Sposób przygotowania: Do gotującej się wody dodaj gałązkę piołunu. Mieszaj tak długo, aż eliksir zmieni kolor na fioletowy i dopiero potem dodaj do niego sproszkowany róg jednorożca. Odczekaj pół godziny, aby całkowicie ostudzić kociołek, a na końcu dodaj wysuszoną mandragorę, pokrojoną w cienkie plasterki.

✺ Eliksir spokoju
Właściwie uwarzony produkt poznać można po srebrnym kolorze płynu, a także po braku unoszącego się nad nim zapachu.
Eliksir, który uspokaja po przeżytej traumie, szoku lub urazie. Bywa również stosowany przez czarodziejów, którzy się po prostu denerwują, lub uczniów przed egzaminami. Niemniej, przedawkowanie może doprowadzić do kilkudniowej apatii i melancholii. Złej jakości mikstura powoduje drżenie rąk i brak koncentracji.
Składniki: kamień księżycowy, syrop z ciemiernika, róg jednorożca
Sposób przygotowania: Wlej do kociołka wodę i zacznij gotować. Utrzyj kamień księżycowy na proszek i dodawaj do mikstury aż ta zrobi się zielona. Mieszaj zgodnie ze wskazówkami zegara, aż zieleń przejdzie w błękit. Postaw na piętnaście minut na małym ogniu, a potem dodaj kolejną dawkę proszku z kamienia księżycowego - tym razem do czasu, aż mikstura zmieni kolor na fioletowy.  Doprowadź wywar do wrzenia i poczekaj, aż będzie różowy, wtedy dodaj fiolkę syropu z ciemiernika. Zostaw na kolejnych paręnaście minut i gdy wywar znowu zrobi się fioletowy zamieszaj energicznie dodając sproszkowany róg jednorożca. Pozostaw na dwadzieścia minut i obserwuj, czy eliksir zmienia kolor na srebrny. Kiedy to nastąpi, zdejmij kociołek z ognia. Łączny czas warzenia to około około godziny.

✺ Eliksir wiggenowy
Jasnoniebieski, rzadki eliksir o słodkawym zapachu.
Eliksir regenerujący zdrowie w przyspieszonym tempie. Wypicie zawartości nawet małej buteleczki wyleczyć może nawet ciężkie rany, zmuszając je do zasklepienia się praktycznie natychmiast po tym, jak lek zacznie swoje działanie w organizmie. Nie należy nadużywać, stosować jedynie w nagłych wypadkach.
Składniki: sok z chorbotka, śluz gumochłona, 2 kły chropianka, mięta pieprzowa, mandragora, woda miodowa, fiolka krwi salamandry, róg jednorożca, tojad
Sposób przygotowania: Warzyć łącznie przez około cztery godziny. Do gotującej się wody dodaj dziesięć kropli wody miodowej, a po dziesięciu minutach dwie krople krwi salamandry. Mieszaj w przeciwnym kierunku do ruchu wskazówek zegara, aż wywar przybierze kolor czerwony. Dodaj dwa kły chropianka i odstaw wywar na trzy godziny w chłodne miejsce. Po tym czasie dodaj do kociołka śluz gumochłona. Twój eliksir powinien przybrać kolor zgniłej zieleni. Postaw kociołek nad palnikiem i pilnuj, aby temperatura mikstury nie przekroczyła 326° Kelwina (56° Celsjusza). Dodaj mięte pieprzową oraz sok z chorbotka, a gdy eliksir stanie się zielony, dodaj sproszkowany róg jednorożca. Po dwóch godzinach włóż wysuszoną mandragorę i mieszaj brązowy płyn przez trzy minuty. Zwiększ temperaturę do 363° Kelwina (90° Celsjusza) i dodaj świeżo zerwane kwiaty tojadu.

✺ Maść lecząca rany
Fioletowa, lepka maść o różanym zapachu.
Specyfik stosowany bezpośrednio na niezbyt głębokie rany. Działa leczniczo, chociaż jego stosowanie nie należy do najprzyjemniejszych. Powoduje swędzenie i szczypanie, ale przyspiesza gojenie i niweluje możliwość zakażenia. Maść złej jakości powoduje ropienie rany.
Składniki: nagietek, mandragora, składnik standardowy, olejek różany
Sposób przygotowania: Wodę z trzema łyżkami składnika standardowego doprowadź do wrzenia. Dodaj posiekaną drobno mandragorę i zgnieciony w moździerzu nagietek. Zamieszaj trzy razy w prawo i raz w lewo, po czym zmniejsz płomień pod kociołkiem. Po dwudziestu minutach gotowania wlej do środka dziewięć kropel olejku różanego i machnij różdżką nad kotłem. Po kolejnych pięciu minutach maść powinna być gotowa do wystudzenia.

✺ Napój leczący z czyraków
Lekko żółtawy eliksir o konsystencji zawiesiny.
Skuteczny lek na krosty, pokrzywkę, czyraki i inne skrofuliczne przypadłości. Podczas warzenia należy zachować ostrożność, gdyż eliksir jest  wyjątkowo potężny. Jeśli przygotuje się go w niewłaściwy sposób, może wywołać czyraki zamiast z nich leczyć. Należy wstrząsnąć przed użyciem.
Składniki: kły węża, 1 gryząca cebula, liść pokrzywy, śluz gumochłonów, 3 jeżanki, 3 rogate ślimaki, 2 kolce jeżozwierza
Sposób przygotowania: Posiekaną pokrzywę zmieszaj z śluzem gumochłonów. Do kociołka włóż trzy rogate ślimaki i zalej je wodą. Po odczekaniu trzydziestu minut do wody wsyp wcześniej przygotowane składniki i wymieszaj wszystko energicznymi ruchami przez pięć minut. Dodaj dwa sproszkowane kły węża oraz dwa kolce jeżozwierza. Zagotuj miksturę i poczekaj piętnaście minut. Dolej jedną miarkę zimnej wody i ostrożnie włóż do środka trzy jeżanki. Mieszaj ostrożnie przez trzy minuty, aby nie uszkodzić delikatnych kręgosłupów jeżanek. Jedną posiekaną gryzącą cebulę wrzuć do kociołka i machnij różdżką nad kociołkiem, aby dokończyć eliksir. Warzenie trwa około godziny, ale warto nadmienić, iż jest to eliksir szczególnie trudny do przyrządzenia samemu.

✺ Szkiele-Wzro
Białawy eliksir o kredowym posmaku.
Eliksir powodujący odtworzenie kości, który przy zażyciu pali w usta i gardło, dusząc oraz wywołując niekontrolowany kaszel. Proces odrastania kości przy użyciu Szkiele-Wzro trwa jedną noc, ale jest jedynym znanym sposobem na odtworzenie usuniętych magicznie lub manualnie kości z żywego ciała.
Składniki: smocza wątroba, woda miodowa, 5 pancerzyków chitynowych, kieł węża
Sposób przygotowania: Wlej do kociołka trzy miarki zimnej wody i rozpuść w niej sproszkowany kieł węża. Zapal palnik pod kociołkiem i nim mieszanka zacznie wrzeć wsyp pięć chitynowych pancerzyków, szybko mieszając zawartość kotła przez trzy minuty. Gdy eliksir zacznie bulgotać i zapachem przypominać stare skarpetki włóż do kociołka smoczą wątrobę, w tym samym czasie drugą ręką wlej dziesięć kropel wody miodowej. Odstaw na dwa dni, by eliksir nabrał swoich magicznych właściwości, mieszając go co cztery-pięć godzin. Uwaga - eliksir szczególnie trudny!

✺ Wywar antypetryfikacyjny
Przezroczysty, śliski w dotyku wywar z zauważalną, pomarańczową zawiesiną gromadzącą się przy dnie butelki.
Mikstura stosowana w przypadku petryfikacji, niezależnie od źródła. Potrzebuje kilku dni porządnego warzenia i świeżych składników. Działa w przeciągu trzech godzin od zastosowania. Przed podaniem należy podgrzać i wymieszać.
Składniki: mandragora, róg jednorożca
Sposób przygotowania: Świeżą mandragorę przetnij na pół i włóż do kociołka. Zalej ją wodą, a następnie powoli zamieszaj pięć razy w lewo. Odczekaj dziesięć minut, aż woda zacznie wrzeć i wsyp miarkę sproszkowanego rogu jednorożca. Mieszaj przez trzy minuty i odstaw do wystygnięcia. Do zimnego wywaru włóż pokrojoną w kostki, drugą część mandragory i ponownie zamieszaj pięć razy w lewo. Odstaw na trzy do pięciu dni, by mikstura nabrała mocy.